Dichters

Het is 12 december, de uitslag van de Write Now schrijfcompetitie voor jongeren in Leiden. Niet geheel vrijwillig heb ik meegedaan en nog minder vrijwillig doe ik mee aan de schrijfworkshop die voorafgaat aan de prijsuitreiking.
De workshop wordt gegeven door een dichter, dat bevalt me al niet, ik krijg altijd een beetje jeuk van dichters. Niet van allemaal hoor, maar wel van heel veel.
Als ik binnenkom in de ruimte zie ik al een aantal schrijvers in spe zitten. Mijn ietwat sarcastische begroeting tegen de zwijgzame menigte: 'zo jullie zijn ook al lekker aan het socializen hè' wordt me niet in dank afgenomen. Al snel zie ik twee bekende gezichten (ook dichters maar het zij ze vergeven), ze kijken minder boos dan de rest, lachen zelfs.
Dan komt ie binnen, de dichter! En de dichter voldoet aan al mijn verwachtingen, een klein iel mannetje, een beetje neurotisch met van die het -maakt-me-niet-uit-hoe-het-er-uit-ziet-als het-mijn-creativiteit-maar-niet-beinvloed-kleding.
Voordat we aan de 'les' gaan beginnen doen we eerst een voorstelrondje. Gelukkig, ik wilde namelijk de hele tijd al weten wat voor personen er schuilgaan achter die bleke, ongelukkig kijkende semi-artistieke koppies. Nee heel eerlijk, eigenlijk interesseert het me helemaal niets, ik hoor hier niet, ik vind die mensen raar en zij mij hoogtwaarschijnlijk ook.
Het voorstelrondje begint bij één van de twee jongens die ik ken: "nou eh, ik heet dus Jan, ik ben 23, ik dicht en schrijf verhalen en ben hier onder lichte dwang" , de jongen ernaast: "ja eh, ik heet Kees, 24 en ik dicht, ben hier ook onder lichte dwang". Een wanhopige blik in de ogen van de dichter "is hier dan ook iemand die vrijwillig is gekomen?". Het antwoord is ja, met hoofdletters JA, allemaal dichters, ik denk dat ik gek word. Allemaal gedichten schrijvende pubers met suicidale neigingen of niet te overleven liefdesverdriet, samengevat in een versje op rijm. Toppunt: een grijs muizig meisje met een zelfgeschreven gedichtenbundel op schoot, ook zij trekt een dieptreurig gezicht alsof haar oma terplekke dood op de grond is neergevallen, ik weet zeker dat ze in zichzelf snijdt. Als aan haar gevraagd wordt wat ze schrijft antwoordt ze "gedichten, met veel moeilijke woorden, omdat ik dat zo mooi vind" AAAAAAAH!!!! En ze wil gaan voordragen. Iemand anders heeft het ook in de gaten en kan de voordracht nog net voorkomen. Gered! Maar voor hoelang?
Ik mag als laatste "nou ja eh, ik ben hier dus ook onder lichte dwang en ehm ik schrijf interviews, nieuwsberichten en weblogs" ...er achter aan mompelend: "en ik haat gedichten". Vanaf dat moment is het officieel, de dichters vinden mij raar, ik besluit maar niets meer te zeggen.
Dan de echte workshop. De dichters schuiven al een beetje op hun stoelen, dit is het moment waarop ze gewacht hebben. Gedichten, spel van woorden, emoties gecomposeerd in een verbaal kunstwerk, dit is hun passie.
De echte dichter begint. Hij legt iets uit over de dichtkunst, iets met huisjes. Blijkbaar heb je gedichten die zijn als huisjes met ramen, als huisjes zonder ramen en als ramen zonder huisje. Eh...dus
Ik denk alleen maar: "waarom kun je niet gewoon zeggen wat je bedoelt". Ik ben duidelijk de enige die dat denkt want al snel barst de discussie los, over verdriet als hangende bomen, over liefde als de bloemetjes en de bijtjes en over gedichten schrijven voor honden. Ja en bij dat laatste punt haak ik dus af. Gedichten voor je hond? Ben je niet goed bij je paasei?
Na een eindeloos durend uur is de sessie eindelijk voorbij, ik zit in een dilemma, weggaan of blijven napraten. "Wat voor gedichten schrijf jij dan?", "nou eh, sinterklaasgedichten, enne, vroeger van die gedichtjes in agenda's"...nee beter van niet, ik ga.
Op naar de prijsuitreiking die ik sowieso ga winnen, dat kan niet anders. Ik ga er vanuit dat na honderd hangende takken gedichten iedereen wel een slap ouwehoer verhaal kan waarderen.
Al snel wordt mijn ongelijk bewezen, ik kom niet eens voor in de top 5.
Tsja, tussen deze dichters zijn het niet de dichters die raar zijn maar ik. Ik hoor er niet bij.