Dichters

Het is 12 december, de uitslag van de Write Now schrijfcompetitie voor jongeren in Leiden. Niet geheel vrijwillig heb ik meegedaan en nog minder vrijwillig doe ik mee aan de schrijfworkshop die voorafgaat aan de prijsuitreiking.
De workshop wordt gegeven door een dichter, dat bevalt me al niet, ik krijg altijd een beetje jeuk van dichters. Niet van allemaal hoor, maar wel van heel veel.
Als ik binnenkom in de ruimte zie ik al een aantal schrijvers in spe zitten. Mijn ietwat sarcastische begroeting tegen de zwijgzame menigte: 'zo jullie zijn ook al lekker aan het socializen hè' wordt me niet in dank afgenomen. Al snel zie ik twee bekende gezichten (ook dichters maar het zij ze vergeven), ze kijken minder boos dan de rest, lachen zelfs.
Dan komt ie binnen, de dichter! En de dichter voldoet aan al mijn verwachtingen, een klein iel mannetje, een beetje neurotisch met van die het -maakt-me-niet-uit-hoe-het-er-uit-ziet-als het-mijn-creativiteit-maar-niet-beinvloed-kleding.
Voordat we aan de 'les' gaan beginnen doen we eerst een voorstelrondje. Gelukkig, ik wilde namelijk de hele tijd al weten wat voor personen er schuilgaan achter die bleke, ongelukkig kijkende semi-artistieke koppies. Nee heel eerlijk, eigenlijk interesseert het me helemaal niets, ik hoor hier niet, ik vind die mensen raar en zij mij hoogtwaarschijnlijk ook.
Het voorstelrondje begint bij één van de twee jongens die ik ken: "nou eh, ik heet dus Jan, ik ben 23, ik dicht en schrijf verhalen en ben hier onder lichte dwang" , de jongen ernaast: "ja eh, ik heet Kees, 24 en ik dicht, ben hier ook onder lichte dwang". Een wanhopige blik in de ogen van de dichter "is hier dan ook iemand die vrijwillig is gekomen?". Het antwoord is ja, met hoofdletters JA, allemaal dichters, ik denk dat ik gek word. Allemaal gedichten schrijvende pubers met suicidale neigingen of niet te overleven liefdesverdriet, samengevat in een versje op rijm. Toppunt: een grijs muizig meisje met een zelfgeschreven gedichtenbundel op schoot, ook zij trekt een dieptreurig gezicht alsof haar oma terplekke dood op de grond is neergevallen, ik weet zeker dat ze in zichzelf snijdt. Als aan haar gevraagd wordt wat ze schrijft antwoordt ze "gedichten, met veel moeilijke woorden, omdat ik dat zo mooi vind" AAAAAAAH!!!! En ze wil gaan voordragen. Iemand anders heeft het ook in de gaten en kan de voordracht nog net voorkomen. Gered! Maar voor hoelang?
Ik mag als laatste "nou ja eh, ik ben hier dus ook onder lichte dwang en ehm ik schrijf interviews, nieuwsberichten en weblogs" ...er achter aan mompelend: "en ik haat gedichten". Vanaf dat moment is het officieel, de dichters vinden mij raar, ik besluit maar niets meer te zeggen.
Dan de echte workshop. De dichters schuiven al een beetje op hun stoelen, dit is het moment waarop ze gewacht hebben. Gedichten, spel van woorden, emoties gecomposeerd in een verbaal kunstwerk, dit is hun passie.
De echte dichter begint. Hij legt iets uit over de dichtkunst, iets met huisjes. Blijkbaar heb je gedichten die zijn als huisjes met ramen, als huisjes zonder ramen en als ramen zonder huisje. Eh...dus
Ik denk alleen maar: "waarom kun je niet gewoon zeggen wat je bedoelt". Ik ben duidelijk de enige die dat denkt want al snel barst de discussie los, over verdriet als hangende bomen, over liefde als de bloemetjes en de bijtjes en over gedichten schrijven voor honden. Ja en bij dat laatste punt haak ik dus af. Gedichten voor je hond? Ben je niet goed bij je paasei?
Na een eindeloos durend uur is de sessie eindelijk voorbij, ik zit in een dilemma, weggaan of blijven napraten. "Wat voor gedichten schrijf jij dan?", "nou eh, sinterklaasgedichten, enne, vroeger van die gedichtjes in agenda's"...nee beter van niet, ik ga.
Op naar de prijsuitreiking die ik sowieso ga winnen, dat kan niet anders. Ik ga er vanuit dat na honderd hangende takken gedichten iedereen wel een slap ouwehoer verhaal kan waarderen.
Al snel wordt mijn ongelijk bewezen, ik kom niet eens voor in de top 5.
Tsja, tussen deze dichters zijn het niet de dichters die raar zijn maar ik. Ik hoor er niet bij.

Van Ruilen Komt Huilen

Laatst speelde ik met twee vrienden een leuk spelletje. Het heette: "Ik hou een orgie en ik neem mee..."(variant op het kinderspelletje "Ik ga op vakantie en neem mee..."). Vanalles ging er mee: een meisje, een setje stomkaarsen, een paarse tarzan2000 met verwisselbare opzetstukken, drie paarden, het leidse kinderarmpje (een niet nader te noemen persoon met een ietwat groot voortplantingsorgaan), accu-tepelklemmen mét opgeladen accu en noem het maar op. Erg vermakelijk en nog een goede braintraining ook!

Nu waren wij natuurlijk niet de eersten met een 18+ variant op de oude vertrouwde kinderspelletjes. Wie kent er niet het 'naakt twisteren', de ontelbare varianten spellen waarbij gesptript mag worden, kwartetten met 'licht' erotische getinte afbeeldingen en bordspellen met pikante vragen, heel spannend allemaal.

Toch waren er een paar mensen in Nederland die wel een beetje waren uitgekeken op het kleinschalige 'lekker met een aantal vrienden om de tafel vermaak' en besloten het groots aan te pakken. Niet bepaald een variatie op een kinderspel dan wel een variatie op de welbekende kindertraditie 'stickers ruilen'.

Nu kun je in dit geval denken aan een 18+ variatie die neer komt op iets als dubbele memorysets met pornografishe afbeeldingen ruilen met een andere memoryliefhebbers. Maar nee, tijdens het evenement waar ik het over heb werden geen memorysets geruild, noch werden er bordspellen of kwartetplaatjes geruild. Het gewilde ruil-item op de ruilbeurs voor volwassenen was de door vele vrouwen geadoreerde, viberator!

Goed, een viberatorruilbeurs, waarom ook niet?

Er waren wel twee dingen die ik me afvroeg: 1. wat voor mensen komen daar en 2. hoe moet ik dit überhaupt voor me zien?

Als ik een opgewonden, ruim twee jaar seksloze kerel was dan zou ik het waarschijnlijk zo voor me zien. Ik kom binnen door een lange gang, aan het einde van de gang hangen rode gordijnen. De muziek is zwoel, het licht gedimd. Als ik de gordijnen opendoe zie ik daar vrouwen, veel vrouwen, mooie vrouwen. Allemaal hebben ze een viberator die ze om de beurt gebruiken en dan weer ruilen met een andere vrouw. Ze hebben wel handen tekort, dus ik mag helpen. Ik pak de het trillende ding...

Goed, you get the point.

Mijn eigen idee van hoe zo'n ruilbeurs er uit ziet is een tikkeltje anders. Publiek: huishoudbeurs vrouwen. Vrouwen zo tussen de 40 en de 70 (dus zeg maar de leeftijd tussen je moeder en je oma) die daar rondlopen met de viberator in hun handtas. De zaal is TL-verlicht, volgezet met verschillende kraampjes waar je viberators kunt kopen, voelen, ruiken en ruilen. Ieder uur vindt er een workshop 'viberatorgebruik voor beginners' of 'optimaal viberatoronderhoud' plaats die wordt aangekondigd door zo'n geautomatiseerde stationsstem voorafgegaan door één van die fijne supermarkt-reclame-melodietjes.

In de koffiehoek kunnen de oma's en de moeders lekker bijkletsen en hun ervaringen uitwisselen. Echter, aan alles komt een eind. Vijf uur gaan de dames weer naar huis om de maaltijd voor manlief te serveren. Als hij dan vraagt, hoe was de huishoudbeurs? dan antwoordt zij: "ach, wel leuk, maar toch altijd hetzelfde". Maar zij weet dat dit jaar niets hetzelfde is, hoezo van zou van ruilen huilen komen? mama heeft een nieuwe viberator...