Het is 12 december, de uitslag van de Write Now schrijfcompetitie voor jongeren in Leiden. Niet geheel vrijwillig heb ik meegedaan en nog minder vrijwillig doe ik mee aan de schrijfworkshop die voorafgaat aan de prijsuitreiking.
De workshop wordt gegeven door een dichter, dat bevalt me al niet, ik krijg altijd een beetje jeuk van dichters. Niet van allemaal hoor, maar wel van heel veel.
Als ik binnenkom in de ruimte zie ik al een aantal schrijvers in spe zitten. Mijn ietwat sarcastische begroeting tegen de zwijgzame menigte: 'zo jullie zijn ook al lekker aan het socializen hè' wordt me niet in dank afgenomen. Al snel zie ik twee bekende gezichten (ook dichters maar het zij ze vergeven), ze kijken minder boos dan de rest, lachen zelfs.
Dan komt ie binnen, de dichter! En de dichter voldoet aan al mijn verwachtingen, een klein iel mannetje, een beetje neurotisch met van die het -maakt-me-niet-uit-hoe-het-er-uit-ziet-als het-mijn-creativiteit-maar-niet-beinvloed-kleding.
Voordat we aan de 'les' gaan beginnen doen we eerst een voorstelrondje. Gelukkig, ik wilde namelijk de hele tijd al weten wat voor personen er schuilgaan achter die bleke, ongelukkig kijkende semi-artistieke koppies. Nee heel eerlijk, eigenlijk interesseert het me helemaal niets, ik hoor hier niet, ik vind die mensen raar en zij mij hoogtwaarschijnlijk ook.
Het voorstelrondje begint bij één van de twee jongens die ik ken: "nou eh, ik heet dus Jan, ik ben 23, ik dicht en schrijf verhalen en ben hier onder lichte dwang" , de jongen ernaast: "ja eh, ik heet Kees, 24 en ik dicht, ben hier ook onder lichte dwang". Een wanhopige blik in de ogen van de dichter "is hier dan ook iemand die vrijwillig is gekomen?". Het antwoord is ja, met hoofdletters JA, allemaal dichters, ik denk dat ik gek word. Allemaal gedichten schrijvende pubers met suicidale neigingen of niet te overleven liefdesverdriet, samengevat in een versje op rijm. Toppunt: een grijs muizig meisje met een zelfgeschreven gedichtenbundel op schoot, ook zij trekt een dieptreurig gezicht alsof haar oma terplekke dood op de grond is neergevallen, ik weet zeker dat ze in zichzelf snijdt. Als aan haar gevraagd wordt wat ze schrijft antwoordt ze "gedichten, met veel moeilijke woorden, omdat ik dat zo mooi vind" AAAAAAAH!!!! En ze wil gaan voordragen. Iemand anders heeft het ook in de gaten en kan de voordracht nog net voorkomen. Gered! Maar voor hoelang?
Ik mag als laatste "nou ja eh, ik ben hier dus ook onder lichte dwang en ehm ik schrijf interviews, nieuwsberichten en weblogs" ...er achter aan mompelend: "en ik haat gedichten". Vanaf dat moment is het officieel, de dichters vinden mij raar, ik besluit maar niets meer te zeggen.
Dan de echte workshop. De dichters schuiven al een beetje op hun stoelen, dit is het moment waarop ze gewacht hebben. Gedichten, spel van woorden, emoties gecomposeerd in een verbaal kunstwerk, dit is hun passie.
De echte dichter begint. Hij legt iets uit over de dichtkunst, iets met huisjes. Blijkbaar heb je gedichten die zijn als huisjes met ramen, als huisjes zonder ramen en als ramen zonder huisje. Eh...dus
Ik denk alleen maar: "waarom kun je niet gewoon zeggen wat je bedoelt". Ik ben duidelijk de enige die dat denkt want al snel barst de discussie los, over verdriet als hangende bomen, over liefde als de bloemetjes en de bijtjes en over gedichten schrijven voor honden. Ja en bij dat laatste punt haak ik dus af. Gedichten voor je hond? Ben je niet goed bij je paasei?
Na een eindeloos durend uur is de sessie eindelijk voorbij, ik zit in een dilemma, weggaan of blijven napraten. "Wat voor gedichten schrijf jij dan?", "nou eh, sinterklaasgedichten, enne, vroeger van die gedichtjes in agenda's"...nee beter van niet, ik ga.
Op naar de prijsuitreiking die ik sowieso ga winnen, dat kan niet anders. Ik ga er vanuit dat na honderd hangende takken gedichten iedereen wel een slap ouwehoer verhaal kan waarderen.
Al snel wordt mijn ongelijk bewezen, ik kom niet eens voor in de top 5.
Tsja, tussen deze dichters zijn het niet de dichters die raar zijn maar ik. Ik hoor er niet bij.
Friday, December 14, 2007
Tuesday, December 4, 2007
Van Ruilen Komt Huilen
Laatst speelde ik met twee vrienden een leuk spelletje. Het heette: "Ik hou een orgie en ik neem mee..."(variant op het kinderspelletje "Ik ga op vakantie en neem mee..."). Vanalles ging er mee: een meisje, een setje stomkaarsen, een paarse tarzan2000 met verwisselbare opzetstukken, drie paarden, het leidse kinderarmpje (een niet nader te noemen persoon met een ietwat groot voortplantingsorgaan), accu-tepelklemmen mét opgeladen accu en noem het maar op. Erg vermakelijk en nog een goede braintraining ook!
Nu waren wij natuurlijk niet de eersten met een 18+ variant op de oude vertrouwde kinderspelletjes. Wie kent er niet het 'naakt twisteren', de ontelbare varianten spellen waarbij gesptript mag worden, kwartetten met 'licht' erotische getinte afbeeldingen en bordspellen met pikante vragen, heel spannend allemaal.
Toch waren er een paar mensen in Nederland die wel een beetje waren uitgekeken op het kleinschalige 'lekker met een aantal vrienden om de tafel vermaak' en besloten het groots aan te pakken. Niet bepaald een variatie op een kinderspel dan wel een variatie op de welbekende kindertraditie 'stickers ruilen'.
Nu kun je in dit geval denken aan een 18+ variatie die neer komt op iets als dubbele memorysets met pornografishe afbeeldingen ruilen met een andere memoryliefhebbers. Maar nee, tijdens het evenement waar ik het over heb werden geen memorysets geruild, noch werden er bordspellen of kwartetplaatjes geruild. Het gewilde ruil-item op de ruilbeurs voor volwassenen was de door vele vrouwen geadoreerde, viberator!
Goed, een viberatorruilbeurs, waarom ook niet?
Er waren wel twee dingen die ik me afvroeg: 1. wat voor mensen komen daar en 2. hoe moet ik dit überhaupt voor me zien?
Als ik een opgewonden, ruim twee jaar seksloze kerel was dan zou ik het waarschijnlijk zo voor me zien. Ik kom binnen door een lange gang, aan het einde van de gang hangen rode gordijnen. De muziek is zwoel, het licht gedimd. Als ik de gordijnen opendoe zie ik daar vrouwen, veel vrouwen, mooie vrouwen. Allemaal hebben ze een viberator die ze om de beurt gebruiken en dan weer ruilen met een andere vrouw. Ze hebben wel handen tekort, dus ik mag helpen. Ik pak de het trillende ding...
Goed, you get the point.
Mijn eigen idee van hoe zo'n ruilbeurs er uit ziet is een tikkeltje anders. Publiek: huishoudbeurs vrouwen. Vrouwen zo tussen de 40 en de 70 (dus zeg maar de leeftijd tussen je moeder en je oma) die daar rondlopen met de viberator in hun handtas. De zaal is TL-verlicht, volgezet met verschillende kraampjes waar je viberators kunt kopen, voelen, ruiken en ruilen. Ieder uur vindt er een workshop 'viberatorgebruik voor beginners' of 'optimaal viberatoronderhoud' plaats die wordt aangekondigd door zo'n geautomatiseerde stationsstem voorafgegaan door één van die fijne supermarkt-reclame-melodietjes.
In de koffiehoek kunnen de oma's en de moeders lekker bijkletsen en hun ervaringen uitwisselen. Echter, aan alles komt een eind. Vijf uur gaan de dames weer naar huis om de maaltijd voor manlief te serveren. Als hij dan vraagt, hoe was de huishoudbeurs? dan antwoordt zij: "ach, wel leuk, maar toch altijd hetzelfde". Maar zij weet dat dit jaar niets hetzelfde is, hoezo van zou van ruilen huilen komen? mama heeft een nieuwe viberator...
Nu waren wij natuurlijk niet de eersten met een 18+ variant op de oude vertrouwde kinderspelletjes. Wie kent er niet het 'naakt twisteren', de ontelbare varianten spellen waarbij gesptript mag worden, kwartetten met 'licht' erotische getinte afbeeldingen en bordspellen met pikante vragen, heel spannend allemaal.
Toch waren er een paar mensen in Nederland die wel een beetje waren uitgekeken op het kleinschalige 'lekker met een aantal vrienden om de tafel vermaak' en besloten het groots aan te pakken. Niet bepaald een variatie op een kinderspel dan wel een variatie op de welbekende kindertraditie 'stickers ruilen'.
Nu kun je in dit geval denken aan een 18+ variatie die neer komt op iets als dubbele memorysets met pornografishe afbeeldingen ruilen met een andere memoryliefhebbers. Maar nee, tijdens het evenement waar ik het over heb werden geen memorysets geruild, noch werden er bordspellen of kwartetplaatjes geruild. Het gewilde ruil-item op de ruilbeurs voor volwassenen was de door vele vrouwen geadoreerde, viberator!
Goed, een viberatorruilbeurs, waarom ook niet?
Er waren wel twee dingen die ik me afvroeg: 1. wat voor mensen komen daar en 2. hoe moet ik dit überhaupt voor me zien?
Als ik een opgewonden, ruim twee jaar seksloze kerel was dan zou ik het waarschijnlijk zo voor me zien. Ik kom binnen door een lange gang, aan het einde van de gang hangen rode gordijnen. De muziek is zwoel, het licht gedimd. Als ik de gordijnen opendoe zie ik daar vrouwen, veel vrouwen, mooie vrouwen. Allemaal hebben ze een viberator die ze om de beurt gebruiken en dan weer ruilen met een andere vrouw. Ze hebben wel handen tekort, dus ik mag helpen. Ik pak de het trillende ding...
Goed, you get the point.
Mijn eigen idee van hoe zo'n ruilbeurs er uit ziet is een tikkeltje anders. Publiek: huishoudbeurs vrouwen. Vrouwen zo tussen de 40 en de 70 (dus zeg maar de leeftijd tussen je moeder en je oma) die daar rondlopen met de viberator in hun handtas. De zaal is TL-verlicht, volgezet met verschillende kraampjes waar je viberators kunt kopen, voelen, ruiken en ruilen. Ieder uur vindt er een workshop 'viberatorgebruik voor beginners' of 'optimaal viberatoronderhoud' plaats die wordt aangekondigd door zo'n geautomatiseerde stationsstem voorafgegaan door één van die fijne supermarkt-reclame-melodietjes.
In de koffiehoek kunnen de oma's en de moeders lekker bijkletsen en hun ervaringen uitwisselen. Echter, aan alles komt een eind. Vijf uur gaan de dames weer naar huis om de maaltijd voor manlief te serveren. Als hij dan vraagt, hoe was de huishoudbeurs? dan antwoordt zij: "ach, wel leuk, maar toch altijd hetzelfde". Maar zij weet dat dit jaar niets hetzelfde is, hoezo van zou van ruilen huilen komen? mama heeft een nieuwe viberator...
Tuesday, November 27, 2007
Saving the World
Een aantal weken geleden was ik op de Afrika Studieavond in Amsterdam. Ontzettend leuk, de African Thesis award werd uitgereikt, er was een informatiemarkt voor studenten en voorafgaand aan dit alles een studentendebat. Het debat werd geleid door Bram Vermeulen, Afrika correspondent voor het NRC, en één van de stellingen die hij voorlegde was: het is goed dat celebrities zich inzetten voor ontwikkelingssamenwerking.
Mee eens natuurlijk. Tenminste, als ze zouden weten waar ze het over hebben!
Ik citeer Angelina Jolie, momenteel Goodwill ambassador van de UNHCR : "My Christmas message to Colombian refugees and to the millions of displaced people in Colombia is that the world has not totally forgotten them." Je hoort die mensen denken "Fijn hoor Angelina what's your name, neuken?"
Of Bono tijdens zijn concerten: "Every time I clap my hands, a child becomes an orphan due to AIDS" . Gast hou op met klappen en ga wat doen!
Ik vind het fantastisch hoor, dat al die celebrities zich zo 'oprecht' begaan voelen met de mensen die het minder hebben in deze wereld, maar ik vraag me af, hoe kun je iemand met 5 huizen, 30 auto's en een garderobe aan Gucci en Prada in deze context nou werkelijk serieus nemen?
Niet ik het hen kwalijk neem, ik ben blij dat ze het goed hebben, maar ik geloof ze gewoon niet.
In mijn voorstelling is het zo. In het begin is de celebritie nog geen celebritie, maar gewoon een (getalenteerde) zanger, acteur of what so ever zonder een cent te makken. Wordt ontdekt, verdient bakken met geld, is zwaar gewild en geniet van the fame and fortune (en geef ze eens ongelijk). Met die bakken geld gaan ze reizen, eerst naar Parijs, Milaan, New York maar dat gaat natuurlijk vervelen. Van andere celebrities horen ze van exotische oorden als Zuid-Amerika, Azië en Afrika. Tsja en aangezien verre oorden nou eenmaal ongeloofelijk hip zijn moet je daar als echte Hollywoodster natuurlijk naar toe. Eenmaal in Afrika zit je dan als celeb in de meest uitzinnige oorden, rieten hutjes op het witte strand, negertjes die je cocktails brengen en koelte toewaaien, heerlijk. Echter, je bent dan wel celeb, maar dat betekent heus niet dat je boven de rest van de wereld staat, je gaat dus het 'echte' Afrika in, donker Afrika. Gelukkig was je hier op voorbereid dus je trekt je Vercace custom-made afritsbroek aan, je Chloé nonchy basictop gecombineerd met je net nieuwe Birkenstocks. Dolce en Gabbana sunglasses, tropenhoed en up you go. Maar dan schrik je, die mensen zijn wel echt heel arm en extreem zielig. Ze hebben vieze oranje handen omdat ze geen water hebben om te wassen, ze eten met hun handen (die stakkertjes kunnen natuurlijk geen bestek betalen) en ze dragen hun kinderen allemaal zelf! Dat kan echt niet. Terug in Hollywood heb je het bedacht, je gaat die mensen redden. Uiteraard, de VN, de overheden en de NGO's hebben leuk hun best gedaan hoor maar ja, ze missen toch echt één ding, ze zijn niet beroemd. Jij wel en jij kan de mensen bereiken, want hoe bereik je nou beter mensen dan vanaf de rode loper? Dat het jou image opkrikt, je wederom bakken met geld ontvangt door alle interviews en promofilmpjes en dat je weer iets hebt om over te praten op één van de mooie Hollywoodfeestjes, is natuurlijk een te verwaarlozen bijkomstigheid.
Tsja, het lijkt met duidelijk, het is goed dat celebrities zich inzetten voor ontwikkelingssamenwerking. Ik denk zelfs, dat als we in 2015 de Millennium Development Goals bereikt willen hebben, we niet zonder de hulp van onze celebs kunnen. Celebrities will save the world!
Mee eens natuurlijk. Tenminste, als ze zouden weten waar ze het over hebben!
Ik citeer Angelina Jolie, momenteel Goodwill ambassador van de UNHCR : "My Christmas message to Colombian refugees and to the millions of displaced people in Colombia is that the world has not totally forgotten them." Je hoort die mensen denken "Fijn hoor Angelina what's your name, neuken?"
Of Bono tijdens zijn concerten: "Every time I clap my hands, a child becomes an orphan due to AIDS" . Gast hou op met klappen en ga wat doen!
Ik vind het fantastisch hoor, dat al die celebrities zich zo 'oprecht' begaan voelen met de mensen die het minder hebben in deze wereld, maar ik vraag me af, hoe kun je iemand met 5 huizen, 30 auto's en een garderobe aan Gucci en Prada in deze context nou werkelijk serieus nemen?
Niet ik het hen kwalijk neem, ik ben blij dat ze het goed hebben, maar ik geloof ze gewoon niet.
In mijn voorstelling is het zo. In het begin is de celebritie nog geen celebritie, maar gewoon een (getalenteerde) zanger, acteur of what so ever zonder een cent te makken. Wordt ontdekt, verdient bakken met geld, is zwaar gewild en geniet van the fame and fortune (en geef ze eens ongelijk). Met die bakken geld gaan ze reizen, eerst naar Parijs, Milaan, New York maar dat gaat natuurlijk vervelen. Van andere celebrities horen ze van exotische oorden als Zuid-Amerika, Azië en Afrika. Tsja en aangezien verre oorden nou eenmaal ongeloofelijk hip zijn moet je daar als echte Hollywoodster natuurlijk naar toe. Eenmaal in Afrika zit je dan als celeb in de meest uitzinnige oorden, rieten hutjes op het witte strand, negertjes die je cocktails brengen en koelte toewaaien, heerlijk. Echter, je bent dan wel celeb, maar dat betekent heus niet dat je boven de rest van de wereld staat, je gaat dus het 'echte' Afrika in, donker Afrika. Gelukkig was je hier op voorbereid dus je trekt je Vercace custom-made afritsbroek aan, je Chloé nonchy basictop gecombineerd met je net nieuwe Birkenstocks. Dolce en Gabbana sunglasses, tropenhoed en up you go. Maar dan schrik je, die mensen zijn wel echt heel arm en extreem zielig. Ze hebben vieze oranje handen omdat ze geen water hebben om te wassen, ze eten met hun handen (die stakkertjes kunnen natuurlijk geen bestek betalen) en ze dragen hun kinderen allemaal zelf! Dat kan echt niet. Terug in Hollywood heb je het bedacht, je gaat die mensen redden. Uiteraard, de VN, de overheden en de NGO's hebben leuk hun best gedaan hoor maar ja, ze missen toch echt één ding, ze zijn niet beroemd. Jij wel en jij kan de mensen bereiken, want hoe bereik je nou beter mensen dan vanaf de rode loper? Dat het jou image opkrikt, je wederom bakken met geld ontvangt door alle interviews en promofilmpjes en dat je weer iets hebt om over te praten op één van de mooie Hollywoodfeestjes, is natuurlijk een te verwaarlozen bijkomstigheid.
Tsja, het lijkt met duidelijk, het is goed dat celebrities zich inzetten voor ontwikkelingssamenwerking. Ik denk zelfs, dat als we in 2015 de Millennium Development Goals bereikt willen hebben, we niet zonder de hulp van onze celebs kunnen. Celebrities will save the world!
Monday, April 23, 2007
Spiegel Aangeboden
Het is altijd geweldig om te zien. Zodra in Nederland de eerste zonnestraaltjes doorbreken stromen de huizen, kantoren en caravans leeg om maar zeker te zijn van een plaatsje in de warmte. Het kan per slot van rekening ieder moment afgelopen zijn.
De temperaturen waar ze in Spanje de cv een graadje hoger bij zetten zijn hier reden genoeg om de meest onhullende outfits uit de kast te trekken. En daar heb ik nou zo nu en dan moeite mee.
Kijk, zomer is heerlijk, een terrasje, het zonnetje, witbiertje en een beetje mensen kijken, want dat doet iedereen...
Nou blijkbaar niet dus, want als jij mensen kijkt ben je je er ook van bewust dat andere mensen even hard naar jou kijken. En als je weet dat mensen naar je kijken, zorg je ervoor dat je enigzins fatsoenlijk bent aangekleed.
Zo moeilijk is het allemaal niet, ik verwacht niet dat iedereen er volgens de laatste mode bij loopt maar er zijn gewoon dingen die niet nodig zijn.
Een té korte broek, niet nodig! Gezondheidssandalen, niet nodig! Je houthakkersblouse in je wortelspijkerbroek proppen en die broek tot aan je middel optrekken zodat je goed op lengte broek ineens toch te kort is en dan daaronder witte sokken met sandalen dragen, sowieso niet nodig!!!
Ik zie het zo. Voordat je een kledingstuk aantrekt heb je in ieder geval twee moment om te besluiten dat wat je hebt aangepast echt te belachelijk is voor woorden. '
Één: je staat in de winkel en je ziet het panterprinttopje van je dromen, je hebt maat L maar je denkt, ach ik probeer gewoon een S-je, komt mn figuur wat beter uit. Je trekt het topje aan, het kraakt een beetje maar goed, een paar keer dragen is dat probleem ook opgelost, en je gaat voor de spiegel staan. Je ziet dat je BH door het topje schijnt, je niet al te bescheiden vetrollen over je ook al net iets te strakke broek vallen en je denkt: "zo, ik zie er goed uit!". De vriendin die je hebt meegenomen bevestigt dat en zegt panterprint ook altijd afkleed. Vijf minuten later sta je met je topje buiten en je bent gelukkig.
Dan heb ik nog zoiets, oké kan aan het licht liggen, lenzen vergeten, pushy verkoopster, maar dan...
Twee: je gaat een avond uit of even langs mijn terrasje en je denkt: "wat zal ik eens aantrekken vandaag? Hmmm ik heb natuurlijk net dat nieuwe panterprinttopje gekocht, ja dat lijkt me wel wat, je trekt het aan, kijkt weer in de spiegel, je vetrollen zijn in het daglicht nog witter en roder dan in de winkel en besluit dan dat het panterprinttopje in combinatie met je voor jouw niet al te slanke benen net iets te korte spijkerrokje jou die dag hot en aantrekkelijk gaan maken. Je vriendinnen evenals je moeder beamen dit en zeggen dat jij het met jouw figuur prima kan hebben.
WAT GAAT HIER MIS!? Iedereen kan je zien...
Als je dan in de zomer langs een terrasje loopt, in zo'n outfit, dan moeten je 'vrienden' wel een ontzettende hekel aan je hebben, anders kun je dat niet maken.
Maar ik geloof dat ik achter de oorzaak van het probleem ben. Die mensen hebben gewoon geen spiegel, die weten het niet. Volgende keer zal ik eens wat aardiger zijn tegen mensen, dan zeg ik gewoon: "Joh, ik ken je niet maar ik heb nog een spiegel over, want zo te zien heb jij er geen, mag je zo hebben". Ja ik denk dat dat het beste is, ik hoef er niks voor te hebben, een bedankje, gewoon dankjewel is genoeg.
De temperaturen waar ze in Spanje de cv een graadje hoger bij zetten zijn hier reden genoeg om de meest onhullende outfits uit de kast te trekken. En daar heb ik nou zo nu en dan moeite mee.
Kijk, zomer is heerlijk, een terrasje, het zonnetje, witbiertje en een beetje mensen kijken, want dat doet iedereen...
Nou blijkbaar niet dus, want als jij mensen kijkt ben je je er ook van bewust dat andere mensen even hard naar jou kijken. En als je weet dat mensen naar je kijken, zorg je ervoor dat je enigzins fatsoenlijk bent aangekleed.
Zo moeilijk is het allemaal niet, ik verwacht niet dat iedereen er volgens de laatste mode bij loopt maar er zijn gewoon dingen die niet nodig zijn.
Een té korte broek, niet nodig! Gezondheidssandalen, niet nodig! Je houthakkersblouse in je wortelspijkerbroek proppen en die broek tot aan je middel optrekken zodat je goed op lengte broek ineens toch te kort is en dan daaronder witte sokken met sandalen dragen, sowieso niet nodig!!!
Ik zie het zo. Voordat je een kledingstuk aantrekt heb je in ieder geval twee moment om te besluiten dat wat je hebt aangepast echt te belachelijk is voor woorden. '
Één: je staat in de winkel en je ziet het panterprinttopje van je dromen, je hebt maat L maar je denkt, ach ik probeer gewoon een S-je, komt mn figuur wat beter uit. Je trekt het topje aan, het kraakt een beetje maar goed, een paar keer dragen is dat probleem ook opgelost, en je gaat voor de spiegel staan. Je ziet dat je BH door het topje schijnt, je niet al te bescheiden vetrollen over je ook al net iets te strakke broek vallen en je denkt: "zo, ik zie er goed uit!". De vriendin die je hebt meegenomen bevestigt dat en zegt panterprint ook altijd afkleed. Vijf minuten later sta je met je topje buiten en je bent gelukkig.
Dan heb ik nog zoiets, oké kan aan het licht liggen, lenzen vergeten, pushy verkoopster, maar dan...
Twee: je gaat een avond uit of even langs mijn terrasje en je denkt: "wat zal ik eens aantrekken vandaag? Hmmm ik heb natuurlijk net dat nieuwe panterprinttopje gekocht, ja dat lijkt me wel wat, je trekt het aan, kijkt weer in de spiegel, je vetrollen zijn in het daglicht nog witter en roder dan in de winkel en besluit dan dat het panterprinttopje in combinatie met je voor jouw niet al te slanke benen net iets te korte spijkerrokje jou die dag hot en aantrekkelijk gaan maken. Je vriendinnen evenals je moeder beamen dit en zeggen dat jij het met jouw figuur prima kan hebben.
WAT GAAT HIER MIS!? Iedereen kan je zien...
Als je dan in de zomer langs een terrasje loopt, in zo'n outfit, dan moeten je 'vrienden' wel een ontzettende hekel aan je hebben, anders kun je dat niet maken.
Maar ik geloof dat ik achter de oorzaak van het probleem ben. Die mensen hebben gewoon geen spiegel, die weten het niet. Volgende keer zal ik eens wat aardiger zijn tegen mensen, dan zeg ik gewoon: "Joh, ik ken je niet maar ik heb nog een spiegel over, want zo te zien heb jij er geen, mag je zo hebben". Ja ik denk dat dat het beste is, ik hoef er niks voor te hebben, een bedankje, gewoon dankjewel is genoeg.
Thursday, April 12, 2007
Stijlvol Sterven
Zo, terug van weggeweest. Ja ook ik maak tentamens (sort of dan...). In ieder geval, de reden dat ik weer begin met schrijven is een krantenbericht dat ik vorige week las. Een vrouw was in een hevige rechtsstrijd verwikkeld om de as van haar vader. Wat was het verhaal, de vrouw wilde de as van haar vader tot diamant laten persen! Ja waarom ook niet?
Diamant...het leek me wat onwaarschijnlijk maar na wat zoek- en speurwerk bleek inderdaad dat je de as van een overledene tot een soort 'plastic' diamant kan laten drukken. Het moet niet gekker worden...
Maar serieus, ik vind het echt te bizar, de uitvaarten van tegenwoordig. Waarom niet gewoon een kist, bakkie koffie, plakje cake. Uitvaardland is going mad.
Maar ja aan de andere kant ook wel weer logisch. Je bent je hele leven bezig geweest om hip en vernieuwend te zijn dus moet je dat natuulijk ook wel goed afsluiten.
Te beginnen met de eerste vraag, begraven of cremeren? FOUT!!!het antwoord is vriesdrogen, cremeren is zooooo passé. Ja je kunt je wel laten cremeren, maar dan moet het wel live uitgezonden worden op internet. Ideaal met slecht weer, je familie hoeft niet de deur uit maar kan gewoon gezellig met een biertje en een sigaretje jouw verkoling aanschouwen. Nou goed, vriesdrogen of live crematie en dan, dan moet je een kist hebben.
Gelukkig heeft second life daar iets voor verzonnen. Een competitie waarin je je eigen doodskist kunt ontwerpen. Degene met het mooiste design wint en krijgt zijn ontwerpje in real 'life'' opgestuurd. Perfect, want dood of niet, je moet er wel goed uit zien.
Maar het gaat om het totaalplaatje, want wat is een mooie kist in een kille ruimte. Wat je kiest is een opbaarruimte met designgordijnen en organisch licht. Want stel je voor, straks staan al je vrienden bij je kist en zeggen ze: "ik zei het toch altijd al, 't was echt een suffe hut", dat kun je natuurlijk niet hebben.
Oké, iedereen heeft naar je kunnen kijken. Terwijl er nummers spelen uit de uitvaart top-50 van Dela ga je het vuur in, tijd voor koffie en cake. Weer fout! Koffie en cake is suf, een lekkere cocktail, champagne en petitfours, ook dood heb je klasse. Geld speelt geen rol, je hebt gespaard en als je te jong bent om gespaard te kunnen hebben ben je verzekerd bij 'Can You Dig It'van Nationaal Spaarplan.
Even een zijsprong. 'Can You Dig It'zou eerst 'Pimp My Grave' gaan heten maar dat mocht niet van MTV, toch jammer. Hun introtekst luidt: "Wil jij afscheid nemen met koffie en een klef plakje cake of heb je liever een laatste ritje in een vette auto?" Tsja...
Ja en dan ben je dus verbrand. Hoppa de urn in of lekker uitgewaaierd over de zee. Het kan, maar beter laat je je as verwerken in een inkt en kan je familie jouw verkoolde lichaam ingraveren in dat van hen. Voor altijd bij elkaar.
Na ja of een diamant dus.
Tien jaar later: Je familie zit in zware geldproblemen en het enige wat ze nog bezitten is een mooie diamant...
Diamant...het leek me wat onwaarschijnlijk maar na wat zoek- en speurwerk bleek inderdaad dat je de as van een overledene tot een soort 'plastic' diamant kan laten drukken. Het moet niet gekker worden...
Maar serieus, ik vind het echt te bizar, de uitvaarten van tegenwoordig. Waarom niet gewoon een kist, bakkie koffie, plakje cake. Uitvaardland is going mad.
Maar ja aan de andere kant ook wel weer logisch. Je bent je hele leven bezig geweest om hip en vernieuwend te zijn dus moet je dat natuulijk ook wel goed afsluiten.
Te beginnen met de eerste vraag, begraven of cremeren? FOUT!!!het antwoord is vriesdrogen, cremeren is zooooo passé. Ja je kunt je wel laten cremeren, maar dan moet het wel live uitgezonden worden op internet. Ideaal met slecht weer, je familie hoeft niet de deur uit maar kan gewoon gezellig met een biertje en een sigaretje jouw verkoling aanschouwen. Nou goed, vriesdrogen of live crematie en dan, dan moet je een kist hebben.
Gelukkig heeft second life daar iets voor verzonnen. Een competitie waarin je je eigen doodskist kunt ontwerpen. Degene met het mooiste design wint en krijgt zijn ontwerpje in real 'life'' opgestuurd. Perfect, want dood of niet, je moet er wel goed uit zien.
Maar het gaat om het totaalplaatje, want wat is een mooie kist in een kille ruimte. Wat je kiest is een opbaarruimte met designgordijnen en organisch licht. Want stel je voor, straks staan al je vrienden bij je kist en zeggen ze: "ik zei het toch altijd al, 't was echt een suffe hut", dat kun je natuurlijk niet hebben.
Oké, iedereen heeft naar je kunnen kijken. Terwijl er nummers spelen uit de uitvaart top-50 van Dela ga je het vuur in, tijd voor koffie en cake. Weer fout! Koffie en cake is suf, een lekkere cocktail, champagne en petitfours, ook dood heb je klasse. Geld speelt geen rol, je hebt gespaard en als je te jong bent om gespaard te kunnen hebben ben je verzekerd bij 'Can You Dig It'van Nationaal Spaarplan.
Even een zijsprong. 'Can You Dig It'zou eerst 'Pimp My Grave' gaan heten maar dat mocht niet van MTV, toch jammer. Hun introtekst luidt: "Wil jij afscheid nemen met koffie en een klef plakje cake of heb je liever een laatste ritje in een vette auto?" Tsja...
Ja en dan ben je dus verbrand. Hoppa de urn in of lekker uitgewaaierd over de zee. Het kan, maar beter laat je je as verwerken in een inkt en kan je familie jouw verkoolde lichaam ingraveren in dat van hen. Voor altijd bij elkaar.
Na ja of een diamant dus.
Tien jaar later: Je familie zit in zware geldproblemen en het enige wat ze nog bezitten is een mooie diamant...
Monday, March 12, 2007
Humor
Zaterdag, studiefestival Leiden. Studie Talen en Culturen van Afrika, score geïnteresseerde scholieren: 15
Aangezien de rest van de voor mij bekende aanwezigen wel een populaire studie volgt, en dus non stop aan het promo-praten was, werd mijn mogelijkheid om te socializen beperkt tot mijn studiecoördinator.
Gemeenschappelijke interesses: 1
En zelfs hier ging het moeilijk. Studiecoordinator: Gepromoveerd, gespecialiseerd in de Afrikaanse Taalkunde, houdt van intellectuele gesprekken, gebruikt graag moeilijke woorden.
Ik: Derdejaars die moeite heeft met het opsommen van de Afrikaanse hoofdsteden. Hou niet van taalkunde. Leer Swahili omdat het moet en omdat ik als ik daar toch ben wel graag wil lullen. Geen intellectuele gesprekken dus, wel slap ouwehoeren.
Een halve dag en acht bakken koffie later (koffie halen om maar een moeizaam gesprek te voorkomen) hadden we eindelijk een iets gevonden waar we het erg over eens waren. Humor zou in sommige gevallen verboden moeten worden! Dit naar aanleiding van een leuk bedoelde maar toch niet zo grappige promotekst van een faculteit, helaas vergeten wat er stond.
Het mooie is, dat twee dagen later er een uitzending op tv was: "de 25 leukste tv-reclames". Nu moet ik zeggen, een groot aantal van deze reclames was best leuk, Amstel-reclames, 'even apeldoorn bellen' , wie kent ze niet.
Toch zou het verbieden van humor in reclames niet zo'n slechte zaak zijn. Althans, het verbieden van humor in sommige reclames. Schijnbaar heerst de gedachte dat reclames 'leuk' moeten zijn. Verzekeringen moeten leuk zijn, oplaadbare batterijen moeten leuk zijn, maar mensen snap het dan...een acrobatische hamster is niet leuk!!! Leen van frisiafinancieringen is niet leuk!!!
Dan vraag ik me ook altijd af, zo'n reclame wordt niet door één persoon gemaakt. Er komt dus iemand in de vergadering, een vergadering van ongeveer 10 man, en die zegt dan: "mensen, ik heb nu een goed idee: We nemen een typetje, Leen (woordspeling hé, van le(e)n(en) bij Frisia Financieringen), een man van een jaar of veertig, en die laten we zo knurftig mogelijk overkomen. Op zo'n manier dat zijn kinderen op school zeggen dat ze overwegen zich te laten adopteren. Ow ja en dan doen we er een leuk liedje bij, iets van Leen bij Frisia (door vrouwen) Financieringen (een man met een zware stem), nou wat vinden jullie? En dan zegt de hele vergadering: Fantaaaaastich, jeetje Henk, goed idee zeg echt top...
Ligt het dan aan mij? Heb ik geen gevoel voor humor? Echt, als Nederland dit leuk vind dan is het nog erger met ons niveau dan ik dacht.
Jongens, serieus, het hóeft niet leuk, echt niet. Als je geen gevoel voor humor hebt, hou het dan veilig. Verzekeringen zijn niet leuk en zullen ook nooit leuk worden. En ook al is het Nanny-concept nog zo populair, gecombineerd met Danoontjes is ze geen succes.
Misschien moeten reclamemakers maar eens in de leer. Ik schrijf ze met liefde in bij de spoedcursus Humor van Rob Urgert en Bastiaan Geleijnse. Hun slogan: "Humor kun je leren"...We zullen zien.
Aangezien de rest van de voor mij bekende aanwezigen wel een populaire studie volgt, en dus non stop aan het promo-praten was, werd mijn mogelijkheid om te socializen beperkt tot mijn studiecoördinator.
Gemeenschappelijke interesses: 1
En zelfs hier ging het moeilijk. Studiecoordinator: Gepromoveerd, gespecialiseerd in de Afrikaanse Taalkunde, houdt van intellectuele gesprekken, gebruikt graag moeilijke woorden.
Ik: Derdejaars die moeite heeft met het opsommen van de Afrikaanse hoofdsteden. Hou niet van taalkunde. Leer Swahili omdat het moet en omdat ik als ik daar toch ben wel graag wil lullen. Geen intellectuele gesprekken dus, wel slap ouwehoeren.
Een halve dag en acht bakken koffie later (koffie halen om maar een moeizaam gesprek te voorkomen) hadden we eindelijk een iets gevonden waar we het erg over eens waren. Humor zou in sommige gevallen verboden moeten worden! Dit naar aanleiding van een leuk bedoelde maar toch niet zo grappige promotekst van een faculteit, helaas vergeten wat er stond.
Het mooie is, dat twee dagen later er een uitzending op tv was: "de 25 leukste tv-reclames". Nu moet ik zeggen, een groot aantal van deze reclames was best leuk, Amstel-reclames, 'even apeldoorn bellen' , wie kent ze niet.
Toch zou het verbieden van humor in reclames niet zo'n slechte zaak zijn. Althans, het verbieden van humor in sommige reclames. Schijnbaar heerst de gedachte dat reclames 'leuk' moeten zijn. Verzekeringen moeten leuk zijn, oplaadbare batterijen moeten leuk zijn, maar mensen snap het dan...een acrobatische hamster is niet leuk!!! Leen van frisiafinancieringen is niet leuk!!!
Dan vraag ik me ook altijd af, zo'n reclame wordt niet door één persoon gemaakt. Er komt dus iemand in de vergadering, een vergadering van ongeveer 10 man, en die zegt dan: "mensen, ik heb nu een goed idee: We nemen een typetje, Leen (woordspeling hé, van le(e)n(en) bij Frisia Financieringen), een man van een jaar of veertig, en die laten we zo knurftig mogelijk overkomen. Op zo'n manier dat zijn kinderen op school zeggen dat ze overwegen zich te laten adopteren. Ow ja en dan doen we er een leuk liedje bij, iets van Leen bij Frisia (door vrouwen) Financieringen (een man met een zware stem), nou wat vinden jullie? En dan zegt de hele vergadering: Fantaaaaastich, jeetje Henk, goed idee zeg echt top...
Ligt het dan aan mij? Heb ik geen gevoel voor humor? Echt, als Nederland dit leuk vind dan is het nog erger met ons niveau dan ik dacht.
Jongens, serieus, het hóeft niet leuk, echt niet. Als je geen gevoel voor humor hebt, hou het dan veilig. Verzekeringen zijn niet leuk en zullen ook nooit leuk worden. En ook al is het Nanny-concept nog zo populair, gecombineerd met Danoontjes is ze geen succes.
Misschien moeten reclamemakers maar eens in de leer. Ik schrijf ze met liefde in bij de spoedcursus Humor van Rob Urgert en Bastiaan Geleijnse. Hun slogan: "Humor kun je leren"...We zullen zien.
Wednesday, February 28, 2007
SBS
Had ik het even geleden over een opvanghuis voor ex-prostituees. Er bestaat nu ook een opvanghuis voor uitgerangeerde B-artiesten...SBS6.
SBS6 probeert hiermee te bewijzen dat SBS niet puur een commercieel bedrijf is die de keuze van haar programma's enkel baseert op winstmogelijkheden. Nee SBS6 denkt aan het welzijn van het Nederlandse BN-volk.
Een prachtig voorbeeld is natuurlijk sterren dansen op het ijs (niet te verwarren met dancing on ice een slap aftreksel van het SBS programma door RTL4, iedere simpele ziel ziet het verschil, toch?). Het is de hitsensatie van SBS, met BN-ers zoals publiekslieveling Thomas Berge (eigenlijk Chiel Ottink, maar die naam viel niet zo goed bij onze oosterburen). Zanger van het levenslied, wereldberoemd in Haaksbergen, bekend door het lied 'Mijn luchtballon'. En Thomas doet het goed bij de vrouwtjes, zo kreeg hij volgens de site al menig stringetje naar zich toegeworpen.
En dan Arend, ja Arend Langenberg. Ooit een gerespecteerd nieuwslezer, nu met 57 jaar soepeltjes glijend over het SBS-ijs in een heerlijk strak glitterpakje... ik ben benieuwd of zijn motto ook is: 'ik stop op het hoogtepunt van mijn carrière'.
Dan hebben we nog Dries, een vrolijke zanger met een beetje plankenkoorts (aldus SBS). Dries heeft een hele mooie eigen website, echter als we Dries gaan Googelen blijkt dat 'Dries' eigenlijk synoniem staat aan een artiest die in voorprogramma's is blijven hangen.
Maar toch kun je zeggen wat je wil, SBS heeft het goed bedacht, want sterren dansen op het ijs werkt.
Er is al een 'sterren dansen op het ijs' merchandising, 'sterren dansen op het ijs' op je mobiele telefoon en 'sterren dansen op het'-weblog zodat je het wel en wee van je favorite deelnemer op de voet kunt volgen. BN-ers blij, het Nederlandse volk blij.
Wat ook goed inspeelt op 'sterren dansen op het ijs', is het programma Shownieuws. Een programma gepresenteerd door Patty-afgelikte-boterham-Brard, Gerard-meest-irritante-homo-ever-Jolink, Nada-met-wie-was-je-ook-alweer-getrouwd-van Nie en nog wat meer uit de collectie ik-ben-het-net-niet BN-er.
Het halve programma is inmiddels gewijd aan de perikelen rondom het schaatsfestijn. "Geert Hoes in de skate-off he, jaja, enne Thomas, gevallen poeh hé, maar wel spannend he! jahaaaa heeeeeel erg spannend."
Maar goed, het format uitgerangeerde BN-ers slaat dus aan. 'Het nieuwste initiatief is 'de afvallers met sterren', al zijn dit geen B-artiesten meer, maar D-artiesten.
Ik snap het wel hoor, dat het bekeken wordt.
Artiesten die even geproefd hebben van de roem en tot het genante aan toe proberen die roem terug te krijgen. En op SBS lukt dat even, degenen die hun best doen zijn het stralende middelpunt van de B-artiesten. Niet realiserend dat het allemaal best genant is. Bij Idols zei iedereen altijd, als er weer zo'n vocaal-gehandicapte bezig was: "dat kind heeft toch wel een moeder of een vriendin die zegt dat ze zichzelf volledig voor lul zet?"
Bij deze dus een oproep aan de vrienden en familieleden van Patty, Arend, Nada, Dries en de rest. Zorg dat ze stoppen! Zo niet uit bescherming tegen zichzelf, dan wel als actie tegen de vervlakking van de Nederlandse televisie. Help!
SBS6 probeert hiermee te bewijzen dat SBS niet puur een commercieel bedrijf is die de keuze van haar programma's enkel baseert op winstmogelijkheden. Nee SBS6 denkt aan het welzijn van het Nederlandse BN-volk.
Een prachtig voorbeeld is natuurlijk sterren dansen op het ijs (niet te verwarren met dancing on ice een slap aftreksel van het SBS programma door RTL4, iedere simpele ziel ziet het verschil, toch?). Het is de hitsensatie van SBS, met BN-ers zoals publiekslieveling Thomas Berge (eigenlijk Chiel Ottink, maar die naam viel niet zo goed bij onze oosterburen). Zanger van het levenslied, wereldberoemd in Haaksbergen, bekend door het lied 'Mijn luchtballon'. En Thomas doet het goed bij de vrouwtjes, zo kreeg hij volgens de site al menig stringetje naar zich toegeworpen.
En dan Arend, ja Arend Langenberg. Ooit een gerespecteerd nieuwslezer, nu met 57 jaar soepeltjes glijend over het SBS-ijs in een heerlijk strak glitterpakje... ik ben benieuwd of zijn motto ook is: 'ik stop op het hoogtepunt van mijn carrière'.
Dan hebben we nog Dries, een vrolijke zanger met een beetje plankenkoorts (aldus SBS). Dries heeft een hele mooie eigen website, echter als we Dries gaan Googelen blijkt dat 'Dries' eigenlijk synoniem staat aan een artiest die in voorprogramma's is blijven hangen.
Maar toch kun je zeggen wat je wil, SBS heeft het goed bedacht, want sterren dansen op het ijs werkt.
Er is al een 'sterren dansen op het ijs' merchandising, 'sterren dansen op het ijs' op je mobiele telefoon en 'sterren dansen op het'-weblog zodat je het wel en wee van je favorite deelnemer op de voet kunt volgen. BN-ers blij, het Nederlandse volk blij.
Wat ook goed inspeelt op 'sterren dansen op het ijs', is het programma Shownieuws. Een programma gepresenteerd door Patty-afgelikte-boterham-Brard, Gerard-meest-irritante-homo-ever-Jolink, Nada-met-wie-was-je-ook-alweer-getrouwd-van Nie en nog wat meer uit de collectie ik-ben-het-net-niet BN-er.
Het halve programma is inmiddels gewijd aan de perikelen rondom het schaatsfestijn. "Geert Hoes in de skate-off he, jaja, enne Thomas, gevallen poeh hé, maar wel spannend he! jahaaaa heeeeeel erg spannend."
Maar goed, het format uitgerangeerde BN-ers slaat dus aan. 'Het nieuwste initiatief is 'de afvallers met sterren', al zijn dit geen B-artiesten meer, maar D-artiesten.
Ik snap het wel hoor, dat het bekeken wordt.
Artiesten die even geproefd hebben van de roem en tot het genante aan toe proberen die roem terug te krijgen. En op SBS lukt dat even, degenen die hun best doen zijn het stralende middelpunt van de B-artiesten. Niet realiserend dat het allemaal best genant is. Bij Idols zei iedereen altijd, als er weer zo'n vocaal-gehandicapte bezig was: "dat kind heeft toch wel een moeder of een vriendin die zegt dat ze zichzelf volledig voor lul zet?"
Bij deze dus een oproep aan de vrienden en familieleden van Patty, Arend, Nada, Dries en de rest. Zorg dat ze stoppen! Zo niet uit bescherming tegen zichzelf, dan wel als actie tegen de vervlakking van de Nederlandse televisie. Help!
Principiële Overwegingen
Ik heb het niet zo met het nieuwe kabinet. CDA, CU, PvdA, geen van allen mijn partijen. Toch is er één punt in het regeerakoord waar ik me best in kan vinden.
Het feit dat ambtenaren op prinicpiële gronden mogen weigeren een homohuwelijk te voltrekken. Ik zou het wel prima vinden hoor, als ik ambetenaar zou zijn. Geen homo's trouwen, geen vegetariërs, want zo werkt het toch? Uit principiële overwegingen mag je bepaalde mensen weigeren te trouwen?
Nou ik heb dus prinicpiële bezwaren tegen vegetariërs. Ik denk dat ik wel net zoveel gewetensbezwaren zou hebben bij het trouwen van vegetariërs als anderen bij het trouwen van homo's.
Ow en lelijke mensen, nee lelijke mensen natuurlijk ook niet. Uit principe trouw ik liever geen lelijke mensen. Ik heb mijn hele leven al lelijke mensen vermeden dus als lelijke mensen willen trouwen moet iemand anders dat maar doen.
Ja en dan buitenlanders en limburgers, mensen die gelukkiger zijn dan ik en mensen boven de 50...
Ik vind alleen dat ze het plan niet helemaal goed hebben uitgewerkt, want wie trouwt dan wie?
Het is naar mijn mening het best dat er gewoon een soort trouwschema wordt opgesteld. Dus homo's trouwen alleen homo's. Lelijke mensen alleen lelijke mensen, vega's alleen vega's. Alleen stuit je dan op een probleem.
Je hebt natuurlijk homofobe lelijkerds, vegetariërs met een weerzin tegen lelijke mensen, homo's die geen vega's willen trouwen...
Goed laten we dan zeggen dat we de groepen indelen in groepen mét gewetensbezwaren en groepen zonder gewetensbezwaren. Dan kan dus theoretisch gezien de helft van Nederland al trouwen, ben je daar in ieder geval vanaf.
Ja en dan die andere groep dus, die verdeel je eerst in ras en daarna in gewetensbezwaren op drie gronden: uiterlijk, gedragspatronen en karaktereigenschappen. Als je dat hebt gedaan kun je de groepen die geen gewetensbezwaren hebben die overlappen ook weer wegstrepen.
Uiteindelijk blijft er nog klein deel over. Wel erg lastig, maar daar heb ik ook een ideetje voor.
Die overgebleven groep krijgt gewoon het recht om zichzelf te trouwen, probleem opgelost!!!
Of zijn hier ook gewetensbezwaren tegen...?
En als ik dan nog even mag. Eigenlijk vind ik dat dit systeem in de hele diensteverlenende sector mag worden toegepast. Want anders is het niet eerlijk. Waarom ambtenaren wel en anderen niet.
Laten we voortaan in iedere Albert Heyn een aparte kassa 'homo's', 'vega's' en 'lelijke mensen maken'. In ieder café een 50+ deel voor rokers, een 50+ voor niet-rokers, een deel voor rokende buitenlanders, een deel voor niet rokende buitenlanders etc. Op iedere buslijn drie bussen laten rijden, voor Nederlanders, buitenlanders en ander soort gespuis omdat ik me zo kan voorstellen dat buschauffeurs uit prinicpiële overwegingen geen buitenlanders vervoeren.
Ja laten we dat doen, laten we de vrijheid waar we in Nederland zo hard voor hebben gevochten teniet doen. Lekker uit principiële overwegingen!
Het feit dat ambtenaren op prinicpiële gronden mogen weigeren een homohuwelijk te voltrekken. Ik zou het wel prima vinden hoor, als ik ambetenaar zou zijn. Geen homo's trouwen, geen vegetariërs, want zo werkt het toch? Uit principiële overwegingen mag je bepaalde mensen weigeren te trouwen?
Nou ik heb dus prinicpiële bezwaren tegen vegetariërs. Ik denk dat ik wel net zoveel gewetensbezwaren zou hebben bij het trouwen van vegetariërs als anderen bij het trouwen van homo's.
Ow en lelijke mensen, nee lelijke mensen natuurlijk ook niet. Uit principe trouw ik liever geen lelijke mensen. Ik heb mijn hele leven al lelijke mensen vermeden dus als lelijke mensen willen trouwen moet iemand anders dat maar doen.
Ja en dan buitenlanders en limburgers, mensen die gelukkiger zijn dan ik en mensen boven de 50...
Ik vind alleen dat ze het plan niet helemaal goed hebben uitgewerkt, want wie trouwt dan wie?
Het is naar mijn mening het best dat er gewoon een soort trouwschema wordt opgesteld. Dus homo's trouwen alleen homo's. Lelijke mensen alleen lelijke mensen, vega's alleen vega's. Alleen stuit je dan op een probleem.
Je hebt natuurlijk homofobe lelijkerds, vegetariërs met een weerzin tegen lelijke mensen, homo's die geen vega's willen trouwen...
Goed laten we dan zeggen dat we de groepen indelen in groepen mét gewetensbezwaren en groepen zonder gewetensbezwaren. Dan kan dus theoretisch gezien de helft van Nederland al trouwen, ben je daar in ieder geval vanaf.
Ja en dan die andere groep dus, die verdeel je eerst in ras en daarna in gewetensbezwaren op drie gronden: uiterlijk, gedragspatronen en karaktereigenschappen. Als je dat hebt gedaan kun je de groepen die geen gewetensbezwaren hebben die overlappen ook weer wegstrepen.
Uiteindelijk blijft er nog klein deel over. Wel erg lastig, maar daar heb ik ook een ideetje voor.
Die overgebleven groep krijgt gewoon het recht om zichzelf te trouwen, probleem opgelost!!!
Of zijn hier ook gewetensbezwaren tegen...?
En als ik dan nog even mag. Eigenlijk vind ik dat dit systeem in de hele diensteverlenende sector mag worden toegepast. Want anders is het niet eerlijk. Waarom ambtenaren wel en anderen niet.
Laten we voortaan in iedere Albert Heyn een aparte kassa 'homo's', 'vega's' en 'lelijke mensen maken'. In ieder café een 50+ deel voor rokers, een 50+ voor niet-rokers, een deel voor rokende buitenlanders, een deel voor niet rokende buitenlanders etc. Op iedere buslijn drie bussen laten rijden, voor Nederlanders, buitenlanders en ander soort gespuis omdat ik me zo kan voorstellen dat buschauffeurs uit prinicpiële overwegingen geen buitenlanders vervoeren.
Ja laten we dat doen, laten we de vrijheid waar we in Nederland zo hard voor hebben gevochten teniet doen. Lekker uit principiële overwegingen!
Sunday, February 18, 2007
Anne-Fleur
Sommige mensen zouden zich niet mogen voortplanten. Dan heb ik het niet over dat soort mensen dat kinderen produceert wiens aangezicht het aantal hartaaninfarcten en schocktoestanden doet stijgen. Nee hier zal het voortplantingsprobleem zich op den duur zelf wel oplossen. Ga maar na, na een aantal generaties is er een dusdanig onappetijtelijk levend wezen gecreeërd dat het zichzelf met recht een wandelend voorbehoedsmiddel mag noemen.
Waar ik op doel is die groep mensen die niet kunnen of niet willen opvoeden. Dat soort mensen heb ik een ontzettende hekel aan. Zij zijn het die zorgen voor de vervlakking van de maatschappij, zij maken 'de jeugd van tegenwoordig' over 15 jaar.
Om bij het begin te beginnen, peuters en kleuters, ze zijn met miljoenen. Vijftig centimeter hoge wezentjes die, als jij lekker rustig je kopje koffie aan het drinken bent, jou gillend en rennend van hun aanwezigheid op de hoogte willen stellen. Die bij je aan tafel gaan zitten en met hun plakkerige handjes je nieuwe boek vastpakken. Vragen of ze je koekje mogen hebben terwijl ze het al in hun mond hebben gestopt. Dan de aandacht van je boek halen door in je oor te gillen, waarna je je realiseert dat de laatste bestemming van de inmiddels slijmerige koek, jouw gezicht is.
Dit alles gelukkig onder het toeziend oog van moeders, die het kind nu kan voorzien van een 'corrigerende tik' (op zijn minst, als het aan jou lag had je 10 centimeter hoge naaldhak nu in één van de blauwe kijkers van dit kleine mormel gestaan en lag het nu bloedend en huilend op de grond). Maar wat gebeurt er, niets wat lijkt op een corrigerende tik! Nee moeders kijkt je aan met een 'dreft-maakt-alles-schoner-glimlach' en zegt: 'Wat een boefje he!' Grrrrrrrr...
Een aantal jaar later. Geen 3-jarig mormel maar een 10-jarig verwend kreng. Het gaat goed met Anne-Fleur, natuurlijk is ze hoogbegaafd, dat het zich nog niet helemaal heeft weten te uiten heeft te maken met het slechte onderwijs. Tsja, de juf weet gewoon niet hoe ze met zulke buitengewoon slimme kinderen om moet gaan.
Verder heeft Anne-Fleur een mobiel en een I-Pod, verkregen na heel veel drammen, huilen en zeggen dat alle kinderen zonder I-Pod ontzettend gepest worden. Dit toneeldrama is papa uiteraard veel te veel...welke vader kan nee zeggen tegen zijn kleine huilende prinsesje. Mama durft simpelweg de confrontatie niet aan. Toegeven is makkelijker dan voet bij stuk houden, Anne-Fleur is altijd een stuk liever als ze gewoon haar zin krijgt.
Anne-Fleur is 13. Draagt make-up, Ralph Lauren en Scapa. "Gaat minstens drie keer per jaar op vakantie. Twee keer op wintersport naar het huis in Zwitserland en één keer maatschappelijk verantwoord naar een arm land om zich weer bewust te worden van de luxe positie waarin ze thuis verkeren (moet van mama, AF vind het daar maar vies en eng hoewel die negerkindertjes best schattig zijn).
Op feestjes vertelt mama vol trots over Anne-Fleur, hoe goed het gaat op school ("nou ja het kan wel beter maar ja pubertijd he...") en wat een keurige tiener het is. Ondertussen is Anne-Fleur op een hockeyfeest waar ze zich dronken en hevig tongend laat betasten door haar 18-jarige hockeytrainer. Papa: "We moeten niet vergeten dat wij ook jong zijn geweest."
Drie jaar later verkondigt mama: "Ik zie Anne niet alleen als mijn dochter, maar ook als mijn beste vriendin". Vrij vertaald: "Mijn dochter neemt mijn autoriteit als ouder niet serieus en respecteert mij niet zoals een dochter een moeder zou moeten respecteren dus verander ik de aard van de relatie zodat ik de manier waarop mijn dochter met mij omgaat naar mezelf en anderen toe kan rechtvaardigen."
Papa is nog steeds niet bestand tegen Anne-Fleurs smekende ogen en dus krijgt zij voor haar 18e verjaardag een gloednieuwe auto. Wat papa en mama gemaakt hebben: 'een screwed-up nasty little brat", een onaangenaam, verwend, naar ding, dat over tien jaar haar eigen kloontjes op de wereld zal zetten. Weer een stapje verder naar de vervlakking van de maatschappij. Bedankt papa en mama. Bedankt voor het geen nee durven zeggen, bedankt voor het kiezen van de makkelijkste weg...
Waar ik op doel is die groep mensen die niet kunnen of niet willen opvoeden. Dat soort mensen heb ik een ontzettende hekel aan. Zij zijn het die zorgen voor de vervlakking van de maatschappij, zij maken 'de jeugd van tegenwoordig' over 15 jaar.
Om bij het begin te beginnen, peuters en kleuters, ze zijn met miljoenen. Vijftig centimeter hoge wezentjes die, als jij lekker rustig je kopje koffie aan het drinken bent, jou gillend en rennend van hun aanwezigheid op de hoogte willen stellen. Die bij je aan tafel gaan zitten en met hun plakkerige handjes je nieuwe boek vastpakken. Vragen of ze je koekje mogen hebben terwijl ze het al in hun mond hebben gestopt. Dan de aandacht van je boek halen door in je oor te gillen, waarna je je realiseert dat de laatste bestemming van de inmiddels slijmerige koek, jouw gezicht is.
Dit alles gelukkig onder het toeziend oog van moeders, die het kind nu kan voorzien van een 'corrigerende tik' (op zijn minst, als het aan jou lag had je 10 centimeter hoge naaldhak nu in één van de blauwe kijkers van dit kleine mormel gestaan en lag het nu bloedend en huilend op de grond). Maar wat gebeurt er, niets wat lijkt op een corrigerende tik! Nee moeders kijkt je aan met een 'dreft-maakt-alles-schoner-glimlach' en zegt: 'Wat een boefje he!' Grrrrrrrr...
Een aantal jaar later. Geen 3-jarig mormel maar een 10-jarig verwend kreng. Het gaat goed met Anne-Fleur, natuurlijk is ze hoogbegaafd, dat het zich nog niet helemaal heeft weten te uiten heeft te maken met het slechte onderwijs. Tsja, de juf weet gewoon niet hoe ze met zulke buitengewoon slimme kinderen om moet gaan.
Verder heeft Anne-Fleur een mobiel en een I-Pod, verkregen na heel veel drammen, huilen en zeggen dat alle kinderen zonder I-Pod ontzettend gepest worden. Dit toneeldrama is papa uiteraard veel te veel...welke vader kan nee zeggen tegen zijn kleine huilende prinsesje. Mama durft simpelweg de confrontatie niet aan. Toegeven is makkelijker dan voet bij stuk houden, Anne-Fleur is altijd een stuk liever als ze gewoon haar zin krijgt.
Anne-Fleur is 13. Draagt make-up, Ralph Lauren en Scapa. "Gaat minstens drie keer per jaar op vakantie. Twee keer op wintersport naar het huis in Zwitserland en één keer maatschappelijk verantwoord naar een arm land om zich weer bewust te worden van de luxe positie waarin ze thuis verkeren (moet van mama, AF vind het daar maar vies en eng hoewel die negerkindertjes best schattig zijn).
Op feestjes vertelt mama vol trots over Anne-Fleur, hoe goed het gaat op school ("nou ja het kan wel beter maar ja pubertijd he...") en wat een keurige tiener het is. Ondertussen is Anne-Fleur op een hockeyfeest waar ze zich dronken en hevig tongend laat betasten door haar 18-jarige hockeytrainer. Papa: "We moeten niet vergeten dat wij ook jong zijn geweest."
Drie jaar later verkondigt mama: "Ik zie Anne niet alleen als mijn dochter, maar ook als mijn beste vriendin". Vrij vertaald: "Mijn dochter neemt mijn autoriteit als ouder niet serieus en respecteert mij niet zoals een dochter een moeder zou moeten respecteren dus verander ik de aard van de relatie zodat ik de manier waarop mijn dochter met mij omgaat naar mezelf en anderen toe kan rechtvaardigen."
Papa is nog steeds niet bestand tegen Anne-Fleurs smekende ogen en dus krijgt zij voor haar 18e verjaardag een gloednieuwe auto. Wat papa en mama gemaakt hebben: 'een screwed-up nasty little brat", een onaangenaam, verwend, naar ding, dat over tien jaar haar eigen kloontjes op de wereld zal zetten. Weer een stapje verder naar de vervlakking van de maatschappij. Bedankt papa en mama. Bedankt voor het geen nee durven zeggen, bedankt voor het kiezen van de makkelijkste weg...
Personeelsvriendelijkheid
Als je aan iemand vraagt, 'wat is klantvriendlijkheid?', zul je waarschijnlijk als antwoord krijgen, de mate van vriendelijkheid van het personeel tegenover klanten. Goed, helemaal waar.
Toch zou ik graag een tweede betekenis aan het woord willen geven. Namelijk 'de vriendelijkheid van klanten zelf'. Want wat menig personeelslid, afkomstig vanuit welke branche dan ook, met mij eens zal zijn is dat het aan klantvriendelijkheid in deze betekenis van het woord nog regelmatig schort.
Omdat 'klantvriendelijkheid' in de tweede betekenis van het woord misschien verwarring op kan leveren, zal ik het een andere naam geven, 'personeelsvriendelijkheid'.
Ik zelf werk in de horeca en krijg tijdens mijn werk regelmatig te maken met gasten die niet tot nauwelijks beschikken over enige mate van 'personeelsvriendelijkheid'.
Na een jaar observatie van de Leidse horecabezoekende populatie ben ik tot een aantal 'personeelsonvriendelijke' gedragspatronen gekomen. Over twee wil ik het even hebben:
1. Gedragspatronen ten opzichte van het aanspreken van personeel:
Dit verchilt per situatie. Bijvoorbeeld, de gast komt binnen, gaat zitten en is door het personeelslid nog niet gezien (wel te bedenken dat de gast nog geen 20 seconden binnen is). De beste manier om dit personeelslid aan te spreken is dan door te roepen, hé, hé daar, (heel hard) mevrouw, mevrouw, mag ik wat bestellen, mevrouw...het maakt in dit geval weinig uit of het personeelslid in kwestie het druk heeft, in gesprek is met andere gasten of met 30 borden in haar handen looopt.
Een tweede situatie is, de tent zit vol. Bediening rent de longen uit haar lijf. Tafels zitten vol, de bar is vol, máárrr, er is nog een klein plekje vrij aan de bar. Wat je dan doet, je wurmt je in dit ene kleine plekje, buigt zo ver als je kunt over de bar, knipt in je vingers en zodra de persoon achter de bar opkijkt doe je je bestelling. In dit geval maakt het niet uit of er andere mensen aan de bar staan, want jij bent per slot van rekening de belangrijkste persoon op de wereld.
Als de barkeeper een momentje tijd aan je vraagt met daarbij de mededeling dat hij of zij zo bij je komt, is het het best om dat heel hard te negeren en dan alsnog je bestelling te doen. En natuurlijk heel boos worden als iemand die veel eerder heeft besteld zijn drankjes eerder krijgt dan jij.
2. Gedragspatronen in het restaurant:
Je komt binnen en je hebt niet gereserveerd, wat doe je dan? In een situatie als deze negeer je het personeel dat je aanspreekt, loopt gelijk door naar het restaurant en gaat aan de eerste de beste tafel zitten waar een bordje 'gereserveerd' op staat. Wederom, jij bent de belangrijkste persoon op deze aardbol dus natuurlijk is deze tafel voor jou gereserveerd.
Mocht je met meer mensen zijn dan pak je een andere tafel, ook gereserveerd en schuif je die, zonder het te vragen aan jouw tafel. Natuurlijk ben je zwaar verontwaardigd als je op dit gedrag wordt aangesproken, want jij bent klant en 'klant is koning'.
Dan, als je je kont nog niet op de stoel heb geplaatst ga je zwaaien als een zwakzinnige met epilepsie om de aandacht van het personeel te trekken (de angst om niet gezien te worden schijnt verschrikkelijk te zijn). Als het personeelslid aan tafel is negeer je haar aanwezigheid door te blijven praten, de kaart aan te pakken zonder haar aan te kijken en dan de drankbestelling te plaatsen, wederom zonder oogcontact. Bediendend personeel behoort namelijk met minder respect behandeld te worden dan de wc-borstel, hoewel ze dezelfde functie uitoefenen, zonder commentaar jouw 'poep' serieus nemen.
Drie minuten nadat je je bestelling hebt geplaatst wordt het toch wel eens tijd dat je gerecht geserveerd wordt. Personeel is namelijk helderziend, weet al lang wat jij gaat bestellen dus is het klaar zodra jij hebt besteld. Klagen hoort trouwens sowieso bij het uit eten gaan, heb je niks te klagen, verzin dan wat te klagen.
Goed, op den duur wil je weer wat drinken en wat anders dan een lekkere fles wijn. Advies van de bediening hoef je niet te vragen want die hebben toch de intelligentie van de gemiddelde visstick, daarbij, jij bent een echte wijnkenner. Je rent dus achter het personeelslid aan wat net bij je tafel vandaan komt. Met de aardappel in je keel waar je zo trots op bent en waar je jaren op geoefend hebt, bestel je een fles rode Merlot (spreek uit op zn'n Nederlands) voor bij je Tilapiafilet. Ach.....
Voor de rest van de avond zijn er maar een paar dingen waar je aan hoeft te denken: een ontevreden smoelwerk, het vragen van zoveel mogelijk aandacht, nog meer klagen en als dan voor de zoveelste keer zeggen dat je nooit meer terugkomt in de hoop dat er nog een gratis drankje in zit.
Wat ik maar wil zeggen, 'personeelsvriendelijkheid' , het hoeft niet moeilijk te zijn. Een glimlach, een beetje geduld en alleen maar de schijn van een beetje fatsoen kan je al redden van een eeuwige reputatie van zeikerige klant. Eén ding is wel een voordeel van 'personeelonvriendelijk' zijn. Er wordt over je gepraat, en hoe!!!
Ach ja, jij hebt het toch niet in de gaten. De goed getrainde horecasmile verraadt niks. En als je weggaat zijn er nog twee gezegdes van toepassing.
"Praat niet over jezelf, dat doen wij wel als je weg bent" en "De klant is koning, maar wij zijn god"
Iemand nog een cursusje 'personeelsvriendelijkheid'?
Toch zou ik graag een tweede betekenis aan het woord willen geven. Namelijk 'de vriendelijkheid van klanten zelf'. Want wat menig personeelslid, afkomstig vanuit welke branche dan ook, met mij eens zal zijn is dat het aan klantvriendelijkheid in deze betekenis van het woord nog regelmatig schort.
Omdat 'klantvriendelijkheid' in de tweede betekenis van het woord misschien verwarring op kan leveren, zal ik het een andere naam geven, 'personeelsvriendelijkheid'.
Ik zelf werk in de horeca en krijg tijdens mijn werk regelmatig te maken met gasten die niet tot nauwelijks beschikken over enige mate van 'personeelsvriendelijkheid'.
Na een jaar observatie van de Leidse horecabezoekende populatie ben ik tot een aantal 'personeelsonvriendelijke' gedragspatronen gekomen. Over twee wil ik het even hebben:
1. Gedragspatronen ten opzichte van het aanspreken van personeel:
Dit verchilt per situatie. Bijvoorbeeld, de gast komt binnen, gaat zitten en is door het personeelslid nog niet gezien (wel te bedenken dat de gast nog geen 20 seconden binnen is). De beste manier om dit personeelslid aan te spreken is dan door te roepen, hé, hé daar, (heel hard) mevrouw, mevrouw, mag ik wat bestellen, mevrouw...het maakt in dit geval weinig uit of het personeelslid in kwestie het druk heeft, in gesprek is met andere gasten of met 30 borden in haar handen looopt.
Een tweede situatie is, de tent zit vol. Bediening rent de longen uit haar lijf. Tafels zitten vol, de bar is vol, máárrr, er is nog een klein plekje vrij aan de bar. Wat je dan doet, je wurmt je in dit ene kleine plekje, buigt zo ver als je kunt over de bar, knipt in je vingers en zodra de persoon achter de bar opkijkt doe je je bestelling. In dit geval maakt het niet uit of er andere mensen aan de bar staan, want jij bent per slot van rekening de belangrijkste persoon op de wereld.
Als de barkeeper een momentje tijd aan je vraagt met daarbij de mededeling dat hij of zij zo bij je komt, is het het best om dat heel hard te negeren en dan alsnog je bestelling te doen. En natuurlijk heel boos worden als iemand die veel eerder heeft besteld zijn drankjes eerder krijgt dan jij.
2. Gedragspatronen in het restaurant:
Je komt binnen en je hebt niet gereserveerd, wat doe je dan? In een situatie als deze negeer je het personeel dat je aanspreekt, loopt gelijk door naar het restaurant en gaat aan de eerste de beste tafel zitten waar een bordje 'gereserveerd' op staat. Wederom, jij bent de belangrijkste persoon op deze aardbol dus natuurlijk is deze tafel voor jou gereserveerd.
Mocht je met meer mensen zijn dan pak je een andere tafel, ook gereserveerd en schuif je die, zonder het te vragen aan jouw tafel. Natuurlijk ben je zwaar verontwaardigd als je op dit gedrag wordt aangesproken, want jij bent klant en 'klant is koning'.
Dan, als je je kont nog niet op de stoel heb geplaatst ga je zwaaien als een zwakzinnige met epilepsie om de aandacht van het personeel te trekken (de angst om niet gezien te worden schijnt verschrikkelijk te zijn). Als het personeelslid aan tafel is negeer je haar aanwezigheid door te blijven praten, de kaart aan te pakken zonder haar aan te kijken en dan de drankbestelling te plaatsen, wederom zonder oogcontact. Bediendend personeel behoort namelijk met minder respect behandeld te worden dan de wc-borstel, hoewel ze dezelfde functie uitoefenen, zonder commentaar jouw 'poep' serieus nemen.
Drie minuten nadat je je bestelling hebt geplaatst wordt het toch wel eens tijd dat je gerecht geserveerd wordt. Personeel is namelijk helderziend, weet al lang wat jij gaat bestellen dus is het klaar zodra jij hebt besteld. Klagen hoort trouwens sowieso bij het uit eten gaan, heb je niks te klagen, verzin dan wat te klagen.
Goed, op den duur wil je weer wat drinken en wat anders dan een lekkere fles wijn. Advies van de bediening hoef je niet te vragen want die hebben toch de intelligentie van de gemiddelde visstick, daarbij, jij bent een echte wijnkenner. Je rent dus achter het personeelslid aan wat net bij je tafel vandaan komt. Met de aardappel in je keel waar je zo trots op bent en waar je jaren op geoefend hebt, bestel je een fles rode Merlot (spreek uit op zn'n Nederlands) voor bij je Tilapiafilet. Ach.....
Voor de rest van de avond zijn er maar een paar dingen waar je aan hoeft te denken: een ontevreden smoelwerk, het vragen van zoveel mogelijk aandacht, nog meer klagen en als dan voor de zoveelste keer zeggen dat je nooit meer terugkomt in de hoop dat er nog een gratis drankje in zit.
Wat ik maar wil zeggen, 'personeelsvriendelijkheid' , het hoeft niet moeilijk te zijn. Een glimlach, een beetje geduld en alleen maar de schijn van een beetje fatsoen kan je al redden van een eeuwige reputatie van zeikerige klant. Eén ding is wel een voordeel van 'personeelonvriendelijk' zijn. Er wordt over je gepraat, en hoe!!!
Ach ja, jij hebt het toch niet in de gaten. De goed getrainde horecasmile verraadt niks. En als je weggaat zijn er nog twee gezegdes van toepassing.
"Praat niet over jezelf, dat doen wij wel als je weg bent" en "De klant is koning, maar wij zijn god"
Iemand nog een cursusje 'personeelsvriendelijkheid'?
Sunday, February 11, 2007
Zooitje Ongeregeld
Voor de mensen die het nog niet wisten, ik ben lid bij een studentenvereniging (en met deze eerste woorden heb ik mezelf alweer verzekerd van een stortvloed 'wat-denk-je-zelf-knor-opmerkingen van mijn minervanenvrienden want mensen niet van de Minerva's zijn abonnees, geen leden).
Ik vind het leuk, een vereniging. Echter niet-leden zijn vaak de mening toegedaan dat een studentenvereniging niet meer is dan een opeenhoping van asociale, brallende kutstudenten zonder eigen identiteit.
Tijd om het tegendeel te bewijzen!
Goed, ik heb al geleerd dat 'zooien op de borrel' niet het beste argument is om iemand te overtuigen van de lol van een vereniging. "Oh, dus met 30 vrouwen aan een tafel trekken, elkaars kleren kapotscheuren en bier en emmers water over elkaar heengooien is leuk? Goh..."
Wat je daarna ook zegt, het heeft geen enkele zin meer. Het is beter om het over een andere boeg te gooien.
Bijvoorbeeld door te zeggen dat je op een vereniging heel veel commissies kunt doen, zoals de ontgroeningscommissie van je dispuut, "ja dan regel je dus de lokatie waar de nullen als dikke beesten verkleed, vrijwillig worden afgezeken en fysiek worden afgemat. Is echt goed om je organisatietalent te ontwikkelen".
Of de galabalcommissie. "Dat is dus de commissie die het gala regelt. Dat wil zeggen de lokatie, de band, verzekering, vervoer, voorprogramma, gadgets etc. best veel werk en je leert er heel veel van. Wat zo'n gala dan inhoudt?"
"Nou het is altijd heel mooi. Iedereen goed gekleed. Vrouwen in de meest prachtige galajurken, mannen in rokkostuum. Je hebt een date (meestal een blind-date opgepikt uit Delft, want mannen uit een vrijwel vrouwloze omgeving willen altijd wel). Dan ga je met je dispuut of jaarclub inclusief dates lekker borrelen, eten, heel veel rosé drinken. Ehm, ja meestal ben je dan dus al dronken als je op de lokatie aankomt. Maar goed dat is op zich wel weer relaxed want dan ben je lekker los en is het ook niet meer erg dat je dure galajurk in de bagger hangt en dat iedereen bier over je heengooit. Duurt meestal wel tot een uurtje of vijf, tenzij je natuurlijk moet kotsen, of dat je je date eerder hebt geregeld dan je gepland had. Nou ja en dan is het afgelopen, ga je met de trein terug naar Leiden. Is meestal wel ver lopen maar dat geeft niet want je hebt dan toch al lang je sportschoenden aangetrokken. De volgende dag moet je altijd wel vrijhouden want als het goed is ben je tot niets meer in staat. Supermooi toch?"
Waar het op neerkomt...regelen van een zooitje ongeregeld. De beste voorbereiding op het echte leven.
Ik vind het leuk, een vereniging. Echter niet-leden zijn vaak de mening toegedaan dat een studentenvereniging niet meer is dan een opeenhoping van asociale, brallende kutstudenten zonder eigen identiteit.
Tijd om het tegendeel te bewijzen!
Goed, ik heb al geleerd dat 'zooien op de borrel' niet het beste argument is om iemand te overtuigen van de lol van een vereniging. "Oh, dus met 30 vrouwen aan een tafel trekken, elkaars kleren kapotscheuren en bier en emmers water over elkaar heengooien is leuk? Goh..."
Wat je daarna ook zegt, het heeft geen enkele zin meer. Het is beter om het over een andere boeg te gooien.
Bijvoorbeeld door te zeggen dat je op een vereniging heel veel commissies kunt doen, zoals de ontgroeningscommissie van je dispuut, "ja dan regel je dus de lokatie waar de nullen als dikke beesten verkleed, vrijwillig worden afgezeken en fysiek worden afgemat. Is echt goed om je organisatietalent te ontwikkelen".
Of de galabalcommissie. "Dat is dus de commissie die het gala regelt. Dat wil zeggen de lokatie, de band, verzekering, vervoer, voorprogramma, gadgets etc. best veel werk en je leert er heel veel van. Wat zo'n gala dan inhoudt?"
"Nou het is altijd heel mooi. Iedereen goed gekleed. Vrouwen in de meest prachtige galajurken, mannen in rokkostuum. Je hebt een date (meestal een blind-date opgepikt uit Delft, want mannen uit een vrijwel vrouwloze omgeving willen altijd wel). Dan ga je met je dispuut of jaarclub inclusief dates lekker borrelen, eten, heel veel rosé drinken. Ehm, ja meestal ben je dan dus al dronken als je op de lokatie aankomt. Maar goed dat is op zich wel weer relaxed want dan ben je lekker los en is het ook niet meer erg dat je dure galajurk in de bagger hangt en dat iedereen bier over je heengooit. Duurt meestal wel tot een uurtje of vijf, tenzij je natuurlijk moet kotsen, of dat je je date eerder hebt geregeld dan je gepland had. Nou ja en dan is het afgelopen, ga je met de trein terug naar Leiden. Is meestal wel ver lopen maar dat geeft niet want je hebt dan toch al lang je sportschoenden aangetrokken. De volgende dag moet je altijd wel vrijhouden want als het goed is ben je tot niets meer in staat. Supermooi toch?"
Waar het op neerkomt...regelen van een zooitje ongeregeld. De beste voorbereiding op het echte leven.
Monday, February 5, 2007
Sick Mind
Ik heb een nieuwe liefde. Het is al drie weken aan en ik ben nog steeds even verliefd. Hij is strak, sterk, heeft goude lokken en geeft me optimaal genot. Mn nieuwe Nokia 7370 is het mooiste wat me afgelopen maand is overkomen.
Grappig hè wat je kunt doen met woorden. Spelen met woorden, mijn omgeving heeft er een expertise van gemaakt. Zo hadden we gister een conversatie die ging over mijn verjaardagscadeaus. De dvd 'Pucca is verliefd' , zes stompkaarsen en een fles rode wijn. Nu kun je denken, leuk, romantische tekenfilm, kaarsje aan, glaasje wijn erbij.
Nee het moest weer anders. Pucca werd een Aziatische hoer die wordt genomen door haar vriendje Garu die op zijn beurt weer 'gepakt gaat worden' door bad-boys(oftewijl leernichten) . Tijdens dit 70-minuten durend spektakel zou ik ontzettend veel plezier hebben met mijn zes stompkaarsen in verschillende maten(voor iedere stemming één), mijn wijn uit de fles leegdrinken om me vervolgens af te vragen wat je allemaal kunt doen met een lege fles wijn. Al was volgens mijn gesprekspartners de hint duidelijk genoeg, de wijn zat in een doosje...
Sick minds, sick talking noem ik dit. En je wordt besmet. Mijn werk is het ultieme voorbeeld. Het hele personeel bestaat uit sick minds en hoe onschuldig je ook binnenkomt, je 'mind' is in no time verdorven. Na twee weken is niets meer onschuldig of lievelijk. Alles heeft op zijn eigen speciale manier iets te maken met porno. Slagroomspuit, stompkaars, komkommer en bruin stokbrood, allemaal woorden die uit praktische overwegingen (zoals gasten gezellig etend met hun vier en vijf jaar oude kinderen) het liefst worden vermeden. Vrijwel onmogelijk en bij het uitspreken van de eerste lettergreep van zo'n woord begint er luid gelach en de vaste uitspraak 'Bah Toos!'(of de naam van iedere andere willekeurige persoon die het durft zulke vieze woorden te gebruiken).
Ik heb een tijd geprobeerd deze woorden te vervangen door beschrijvingen maar dan krijg je van die dingen als, 'waar is dat grote ovale ding waar van dat witte spul uit spuit?' . Ik kan je zeggen, niet de oplossing.
Het enige wat je kan redden van deze, met onreine gedachten overladen omgeving is gewoon lekker meedoen. Dus plastic flessen, rookworst en kaarsvet...porno, smerig en zeker niet geschikt voor kleine kinderen.
Grappig hè wat je kunt doen met woorden. Spelen met woorden, mijn omgeving heeft er een expertise van gemaakt. Zo hadden we gister een conversatie die ging over mijn verjaardagscadeaus. De dvd 'Pucca is verliefd' , zes stompkaarsen en een fles rode wijn. Nu kun je denken, leuk, romantische tekenfilm, kaarsje aan, glaasje wijn erbij.
Nee het moest weer anders. Pucca werd een Aziatische hoer die wordt genomen door haar vriendje Garu die op zijn beurt weer 'gepakt gaat worden' door bad-boys(oftewijl leernichten) . Tijdens dit 70-minuten durend spektakel zou ik ontzettend veel plezier hebben met mijn zes stompkaarsen in verschillende maten(voor iedere stemming één), mijn wijn uit de fles leegdrinken om me vervolgens af te vragen wat je allemaal kunt doen met een lege fles wijn. Al was volgens mijn gesprekspartners de hint duidelijk genoeg, de wijn zat in een doosje...
Sick minds, sick talking noem ik dit. En je wordt besmet. Mijn werk is het ultieme voorbeeld. Het hele personeel bestaat uit sick minds en hoe onschuldig je ook binnenkomt, je 'mind' is in no time verdorven. Na twee weken is niets meer onschuldig of lievelijk. Alles heeft op zijn eigen speciale manier iets te maken met porno. Slagroomspuit, stompkaars, komkommer en bruin stokbrood, allemaal woorden die uit praktische overwegingen (zoals gasten gezellig etend met hun vier en vijf jaar oude kinderen) het liefst worden vermeden. Vrijwel onmogelijk en bij het uitspreken van de eerste lettergreep van zo'n woord begint er luid gelach en de vaste uitspraak 'Bah Toos!'(of de naam van iedere andere willekeurige persoon die het durft zulke vieze woorden te gebruiken).
Ik heb een tijd geprobeerd deze woorden te vervangen door beschrijvingen maar dan krijg je van die dingen als, 'waar is dat grote ovale ding waar van dat witte spul uit spuit?' . Ik kan je zeggen, niet de oplossing.
Het enige wat je kan redden van deze, met onreine gedachten overladen omgeving is gewoon lekker meedoen. Dus plastic flessen, rookworst en kaarsvet...porno, smerig en zeker niet geschikt voor kleine kinderen.
Thursday, February 1, 2007
Zebrapad
Eén van de mooie dingen in het leven vind ik dat je iedere dag weer nieuwe dingen tegenkomt. Werelden kunnen opengaan, lessen kunnen worden geleerd, het 'waarom ben ik op deze aardbol' kan in één keer duidelijk worden. Afgelopen week was voor mij zo'n week van veel nieuwe dingen en één zo'n nieuw ding heeft mij toch best wel bezig gehouden.
Namelijk die gekke witte strepen op de weg. Misschien heb je ze wel eens gezien, ik dacht dat het iets Leids was, maar ze schijnen dus meer in Nederland voor te komen. Het zijn van die dikke witte strepen, horizontaal op de weg, afgebroken door precies even dikke strepen asfalt. Altijd gedacht dat het één of andere moderne kunstuiting was (overigens nooit kunnen waarderen om hun estetische waarde), maar die strepen zouden dus een functie hebben. Die functie werd mij duidelijk gemaakt in een ietwat nare aanvaring.
Ik zat op de fiets (natuurlijk niet mijn fiets, who needs a bike als je ook kilometers door de regen kunt lopen) en ik fietste uiteraard heel hard(want dat hoort in Leiden, rustig fietsen is voor paupers, bejaarden en mensen van het platteland). Loopt er in één keer zo'n terrorbejaarde voor mijn fiets langs, over die witte strepen, belachelijk!!!
Nou dat heb ik haar dus duidelijk gemaakt hè, dat ze wel eens wat beter uit mag kijken voor ze met rollator en al mijn weg verspert. Dat de vergrijzing van tegenwoordig wordt veroorzaakt door bejaarden die op brute wijze de jeugd proberen uit te roeien.
Ja en toen kwam het dus. Die opéénvolging van witte strepen had volgens haareen naam, 'zebrapad'. Ik nog lachen en zeggen dat ik geen oud-Nederlands studeerde...
Nou goed toen vertelde ze dus verder dat die strepen op de weg bedoeld zijn om mensen te voet veilig over te kunnen laten steken. Het zou dus de bedoeling zijn dat jij als fietser of automobilist stopt voor die strepen. Ik vond het maar een raar verhaal en ik heb haar gelijk gezegd dat ze blij mocht zijn dat ik haar niet aan ging klagen wegens poging tot moord.
Zebrapaden, pfff, straks gaan ze je nog vertellen dat je ook moet stoppen voor die rare groen-oranje-rode lichtjes op straat.
Ach, je kunt het ze niet kwalijk nemen, die bejaarden. Op die leeftijd raken ze allemaal een beetje van slag en komen er rare verhalen. Ik zeg, het geeft in ieder geval weer een mooie anekdote voor een ingekakt verjaardagsfeestje.
Namelijk die gekke witte strepen op de weg. Misschien heb je ze wel eens gezien, ik dacht dat het iets Leids was, maar ze schijnen dus meer in Nederland voor te komen. Het zijn van die dikke witte strepen, horizontaal op de weg, afgebroken door precies even dikke strepen asfalt. Altijd gedacht dat het één of andere moderne kunstuiting was (overigens nooit kunnen waarderen om hun estetische waarde), maar die strepen zouden dus een functie hebben. Die functie werd mij duidelijk gemaakt in een ietwat nare aanvaring.
Ik zat op de fiets (natuurlijk niet mijn fiets, who needs a bike als je ook kilometers door de regen kunt lopen) en ik fietste uiteraard heel hard(want dat hoort in Leiden, rustig fietsen is voor paupers, bejaarden en mensen van het platteland). Loopt er in één keer zo'n terrorbejaarde voor mijn fiets langs, over die witte strepen, belachelijk!!!
Nou dat heb ik haar dus duidelijk gemaakt hè, dat ze wel eens wat beter uit mag kijken voor ze met rollator en al mijn weg verspert. Dat de vergrijzing van tegenwoordig wordt veroorzaakt door bejaarden die op brute wijze de jeugd proberen uit te roeien.
Ja en toen kwam het dus. Die opéénvolging van witte strepen had volgens haareen naam, 'zebrapad'. Ik nog lachen en zeggen dat ik geen oud-Nederlands studeerde...
Nou goed toen vertelde ze dus verder dat die strepen op de weg bedoeld zijn om mensen te voet veilig over te kunnen laten steken. Het zou dus de bedoeling zijn dat jij als fietser of automobilist stopt voor die strepen. Ik vond het maar een raar verhaal en ik heb haar gelijk gezegd dat ze blij mocht zijn dat ik haar niet aan ging klagen wegens poging tot moord.
Zebrapaden, pfff, straks gaan ze je nog vertellen dat je ook moet stoppen voor die rare groen-oranje-rode lichtjes op straat.
Ach, je kunt het ze niet kwalijk nemen, die bejaarden. Op die leeftijd raken ze allemaal een beetje van slag en komen er rare verhalen. Ik zeg, het geeft in ieder geval weer een mooie anekdote voor een ingekakt verjaardagsfeestje.
Monday, January 22, 2007
'Suffe Hut'
Jeetje, het ziet er naar uit dat ik ook op het blog-front ga falen. Ik was alweer bijna vergeten dat ik er één 'bijhield'. Na ja even snel dan, kort maar krachtig.
Verbazing namelijk gister op mijn werk annex tweede woonkamer. Wat is namelijk de lol van een avond uit op kopjes kruidenthee en warme chocolademelk met slagroom? Noem me een alcoholist maar bij een avond kroeghangen hoort toch minstens een overheerlijke goudgele pretcilinder (al bestel ik deze versnapering liever als 'bier', kraanwater vermijdend).
Mijn collega refereert aan deze dames als ''Suffe Hutten', een beschrijving waar ik niet meer dan achter kan staan.
Het type 'suffe hut' is als volgt te herkennen. Een meisje, tussen de 18 en 25 jaar. Netjes maar vooral veilig gekleed (je zal toch maar aandacht krijgen!). Heeft het sexappeal van een zwangere olifant. Komt rond een uur of tien binnen wandelen. Bestelt samen met haar 'suffe hut' vriendinnetjes een kopje kruidenthee en blijft dat de rest van de avond drinken (eventueel afgewisseld met een glaasje bitterlemon of rivella light). Where's the fun!!! Ik zou zeggen, ga naar een echte kroeg, ga je kansloos bezatten en laat je dan een keer goed nemen, misschien dat je dan een keer aan de man komt. Samengevat, get a life!
Wordt vervolgd.........
Verbazing namelijk gister op mijn werk annex tweede woonkamer. Wat is namelijk de lol van een avond uit op kopjes kruidenthee en warme chocolademelk met slagroom? Noem me een alcoholist maar bij een avond kroeghangen hoort toch minstens een overheerlijke goudgele pretcilinder (al bestel ik deze versnapering liever als 'bier', kraanwater vermijdend).
Mijn collega refereert aan deze dames als ''Suffe Hutten', een beschrijving waar ik niet meer dan achter kan staan.
Het type 'suffe hut' is als volgt te herkennen. Een meisje, tussen de 18 en 25 jaar. Netjes maar vooral veilig gekleed (je zal toch maar aandacht krijgen!). Heeft het sexappeal van een zwangere olifant. Komt rond een uur of tien binnen wandelen. Bestelt samen met haar 'suffe hut' vriendinnetjes een kopje kruidenthee en blijft dat de rest van de avond drinken (eventueel afgewisseld met een glaasje bitterlemon of rivella light). Where's the fun!!! Ik zou zeggen, ga naar een echte kroeg, ga je kansloos bezatten en laat je dan een keer goed nemen, misschien dat je dan een keer aan de man komt. Samengevat, get a life!
Wordt vervolgd.........
Thursday, January 18, 2007
Two-Night-Stand
Ik vind het toch lastig om iedere keer iets te verzinnen om over te schrijven. Ik heb deze keer daarom maar een vriendinnetje lastig gevallen. Zij had gelukkig minder moeite met een onderwerp. Het werd...one-night-stands.
'Of all things', one-night-stands, wat weet ik daar nou van!? Helaas meer dan ik zou willen. Al hangt dat behoorlijk af van wat nu eigenlijk de defenitie is van een one-night-stand.
Goed, wat is precies een one-night-stand? Ik zou zeggen, één avond seks met iemand die je niet of nauwelijks kent en de kennismaking blijft dan bij die ene nacht.
Maar wat als je die persoon nu wel kent, of de week daarna doe je het weer, niet omdat je ook maar iets verwacht in de richting van relatie, maar omdat hij zo goed is in bed. Is het dan ook een one-night-stand, een two-night-stand, of heet het dan weer scharrel?
Als ik puur van de eerste defenitie uitga, dus seks met iemand die ik niet of nauwlijks ken, dan moet ik zeggen dat ik daar niet heel erg bekend mee ben (die ene wintersportuitzondering daar gelaten).
Hebben we het over two-night-stands, of een scharrel dan kan ik niet anders zeggen dan dat ik daar meer ervaring mee heb. Kijk, one-night-stands kunnen eigenlijk niet. Een beetje seksen met iemand die je niet kent... Absoluut niet-romantisch en goedkoop.
Een two-night-stand daarentegen, is een niveautje hoger. Je kent elkaar door en door, je hebt het tenslotte al eerder met elkaar gedaan. Én je hebt vooruitzicht op een eventuele three-night-stand waardoor hij niet meer zomaar iemand is maar je 'bijna-scharrel'. Dus in plaats van 'neukertje', potentiele scharrel, wat natuurlijk een heel stuk beter klinkt.
Toch, na die two-night-stand moet je wel een keus gaan maken. Lozen, of op naar de hoofdprijs. Een maand lang scharrelen. Is ie leuk, dan zou ik zeker doorgaan naar de volgende ronde want scharrelen is het mooiste wat er is. De lusten maar niet de lasten. Je sekst met elkaar, doet leuke dingen samen, hebt ook werkelijk gesprekken, die meer inhouden dan 'ik ben geil' of 'wil je ook nog bier?'. Heerlijk, ondertussen feest je door tot diep in de nacht met je vriendinnen, zoen je eens met iemand anders en bel je vervolgens je scharrel of je bij hem kunt blijven tukken.
Dat gaat een maand prima, misschien wel langer, maar dan komt de vraag die alles maakt of breekt. "Zullen we afspreken dat we allebei niet meer met anderen zoenen?" Wat doe je dan? Je gaat akkoord, begint een relatie, gaat trouwen en krijgt kinderen.
Of, in geval van bindingsangst, je trekt wit weg, begint te zweten en zet het op een lopen. Op naar de volgende two-night-stand...
'Of all things', one-night-stands, wat weet ik daar nou van!? Helaas meer dan ik zou willen. Al hangt dat behoorlijk af van wat nu eigenlijk de defenitie is van een one-night-stand.
Goed, wat is precies een one-night-stand? Ik zou zeggen, één avond seks met iemand die je niet of nauwelijks kent en de kennismaking blijft dan bij die ene nacht.
Maar wat als je die persoon nu wel kent, of de week daarna doe je het weer, niet omdat je ook maar iets verwacht in de richting van relatie, maar omdat hij zo goed is in bed. Is het dan ook een one-night-stand, een two-night-stand, of heet het dan weer scharrel?
Als ik puur van de eerste defenitie uitga, dus seks met iemand die ik niet of nauwlijks ken, dan moet ik zeggen dat ik daar niet heel erg bekend mee ben (die ene wintersportuitzondering daar gelaten).
Hebben we het over two-night-stands, of een scharrel dan kan ik niet anders zeggen dan dat ik daar meer ervaring mee heb. Kijk, one-night-stands kunnen eigenlijk niet. Een beetje seksen met iemand die je niet kent... Absoluut niet-romantisch en goedkoop.
Een two-night-stand daarentegen, is een niveautje hoger. Je kent elkaar door en door, je hebt het tenslotte al eerder met elkaar gedaan. Én je hebt vooruitzicht op een eventuele three-night-stand waardoor hij niet meer zomaar iemand is maar je 'bijna-scharrel'. Dus in plaats van 'neukertje', potentiele scharrel, wat natuurlijk een heel stuk beter klinkt.
Toch, na die two-night-stand moet je wel een keus gaan maken. Lozen, of op naar de hoofdprijs. Een maand lang scharrelen. Is ie leuk, dan zou ik zeker doorgaan naar de volgende ronde want scharrelen is het mooiste wat er is. De lusten maar niet de lasten. Je sekst met elkaar, doet leuke dingen samen, hebt ook werkelijk gesprekken, die meer inhouden dan 'ik ben geil' of 'wil je ook nog bier?'. Heerlijk, ondertussen feest je door tot diep in de nacht met je vriendinnen, zoen je eens met iemand anders en bel je vervolgens je scharrel of je bij hem kunt blijven tukken.
Dat gaat een maand prima, misschien wel langer, maar dan komt de vraag die alles maakt of breekt. "Zullen we afspreken dat we allebei niet meer met anderen zoenen?" Wat doe je dan? Je gaat akkoord, begint een relatie, gaat trouwen en krijgt kinderen.
Of, in geval van bindingsangst, je trekt wit weg, begint te zweten en zet het op een lopen. Op naar de volgende two-night-stand...
Monday, January 15, 2007
De lol van geen alcohol
Tip van de dag...schrijf je password op als je een account aanmaakt (of onthoud 'm gewoon), scheelt ongeveer drie kwartier inlogtijd.
Nou mijn goede voornemens van vorige keer heb ik in ieder geval tot vandaag enigzins waar kunnen maken. Al drie dagen nuchter (hmmm...dit klinkt wel verdacht veel als iemand met een alcoholprobleem), en drie dagen hard aan de studie. Of nee, maak daar maar twee van, zaterdag dronk ik niet vanwege de kater of my life...'t Is toch wel ernstig dat je collega's je naar huis sturen omdat ze je brakheid niet maar aan kunnen zien.
Anyways, zondag was een prima studiedagje en vandaag zeker ook.
Goed gestudeerd én een ontdekking gedaan. Ik las vandaag een studieboek en tot mijn grote verbazing begreep ik in één keer waar die professoren in mijn colleges het al die tijd over hadden gehad. Dus dát is de reden dat al die mensen hun artikelen vóór het college lezen, hadden ze me ook wel eerder kunnen vertellen.
Nog zoiets, ik hoorde laatst ook dat het niet verstandig is om de dag voor je tentamen heel hard bier te drinken om vervolgens half vijf 's ochtends lam in je bed te rollen, dat je beter niet kunt drinken en op tijd kunt gaan slapen. Raar...
Maar het interessante is, ik heb het geprobeerd hè, cola drinken op een borrel, op tijd naar huis gaan en dan slapen. En weet je, het werkt...het werkt echt!
En aan die andere kant staan is mooi. Je vergeet al die ochtenden dat je wel brak was, dat je fysiek dan wel aanwezig was maar mentaal des te minder, dat je bleekheid iedere albino deed verbleken. Nee die ochtend, voel je je goed, je lacht om iedereen die wel brak is, met een trots die doet lijken alsof jou dat nog nooit is gebeurd, brak zijn.
Je maakt je tentamen, het gaat goed, je bent tenslotte volledig geconcentreerd. Thuis check je de antwoorden op blackboard, wat blijkt...je hebt het gehaald en goed ook, minstens een 7, misschiein wel beter!
Tentamen gehaald, wat betekent......BIERTJES DRINKEN, jaaaaa, heel veel!!!!!! Want dat heb je tenslotte verdiend. Die dag zonder alcohol en op tijd naar bed gaan heeft genoeg van je gevergd, een klein beetje ontspanning mag best...
En ach, waarom ook niet?
Nou mijn goede voornemens van vorige keer heb ik in ieder geval tot vandaag enigzins waar kunnen maken. Al drie dagen nuchter (hmmm...dit klinkt wel verdacht veel als iemand met een alcoholprobleem), en drie dagen hard aan de studie. Of nee, maak daar maar twee van, zaterdag dronk ik niet vanwege de kater of my life...'t Is toch wel ernstig dat je collega's je naar huis sturen omdat ze je brakheid niet maar aan kunnen zien.
Anyways, zondag was een prima studiedagje en vandaag zeker ook.
Goed gestudeerd én een ontdekking gedaan. Ik las vandaag een studieboek en tot mijn grote verbazing begreep ik in één keer waar die professoren in mijn colleges het al die tijd over hadden gehad. Dus dát is de reden dat al die mensen hun artikelen vóór het college lezen, hadden ze me ook wel eerder kunnen vertellen.
Nog zoiets, ik hoorde laatst ook dat het niet verstandig is om de dag voor je tentamen heel hard bier te drinken om vervolgens half vijf 's ochtends lam in je bed te rollen, dat je beter niet kunt drinken en op tijd kunt gaan slapen. Raar...
Maar het interessante is, ik heb het geprobeerd hè, cola drinken op een borrel, op tijd naar huis gaan en dan slapen. En weet je, het werkt...het werkt echt!
En aan die andere kant staan is mooi. Je vergeet al die ochtenden dat je wel brak was, dat je fysiek dan wel aanwezig was maar mentaal des te minder, dat je bleekheid iedere albino deed verbleken. Nee die ochtend, voel je je goed, je lacht om iedereen die wel brak is, met een trots die doet lijken alsof jou dat nog nooit is gebeurd, brak zijn.
Je maakt je tentamen, het gaat goed, je bent tenslotte volledig geconcentreerd. Thuis check je de antwoorden op blackboard, wat blijkt...je hebt het gehaald en goed ook, minstens een 7, misschiein wel beter!
Tentamen gehaald, wat betekent......BIERTJES DRINKEN, jaaaaa, heel veel!!!!!! Want dat heb je tenslotte verdiend. Die dag zonder alcohol en op tijd naar bed gaan heeft genoeg van je gevergd, een klein beetje ontspanning mag best...
En ach, waarom ook niet?
Friday, January 12, 2007
Waarom ook niet?
"Gelukkig, bijna een jaar verder. Jaar 2007, nieuw jaar, nieuwe kansen. 2006 is vergoed voorbij. Was 2006 nog het jaar van Toos-kansloos (evenals jaar 2005,2004,2003,2002........), in 2007 wordt alles beter. In 2007 ben ik gestopt met roken, drink ik met mate, zal ik het woord sog uit mijn vocabulaire schrappen en zal ik al mijn padvinderstaken volbrengen." aldus Toos 31 december 2006.
Inmiddels zijn we alweer bij 12 januari 2007. Ik zit achter de computer, nog lichtelijk brak van de alwéér net iets teveel wijntjes gister en ga ik het hier sowieso niet al te lang volhouden omdat ik lijd aan een ernstig cafeïne-nicotine tekort.
Ach, waarom ook die illusie. Dat ik het wél zou kunnen, dat ik wél een ruggengraat heb en anders dan de rest van de wereld mijn goede voornemens wél waar ga maken.
Terug dus bij af, Toos-kansloos ook in 2007.
NEE NIET DUS!!! 1 januari is voorbij maar het kan nog en ik doe het ook. Bijna twee weken na de jaarwisseling heeft de alcohol al weer rijkelijk gevloeid, zijn mijn longen nog meer verteerd maar heb ik dit keer ook gestudeerd, gesolliciteerd én heb ik een blog. En tsja...waarom ook niet?
Inmiddels zijn we alweer bij 12 januari 2007. Ik zit achter de computer, nog lichtelijk brak van de alwéér net iets teveel wijntjes gister en ga ik het hier sowieso niet al te lang volhouden omdat ik lijd aan een ernstig cafeïne-nicotine tekort.
Ach, waarom ook die illusie. Dat ik het wél zou kunnen, dat ik wél een ruggengraat heb en anders dan de rest van de wereld mijn goede voornemens wél waar ga maken.
Terug dus bij af, Toos-kansloos ook in 2007.
NEE NIET DUS!!! 1 januari is voorbij maar het kan nog en ik doe het ook. Bijna twee weken na de jaarwisseling heeft de alcohol al weer rijkelijk gevloeid, zijn mijn longen nog meer verteerd maar heb ik dit keer ook gestudeerd, gesolliciteerd én heb ik een blog. En tsja...waarom ook niet?
Subscribe to:
Posts (Atom)