Minder drinken is geen optie

Ik hou niet van weblogs die een soort surrogaat vormen voor het oude vertrouwde dagboek. De meeste mensen vinden hun eigen leven ongetwijfeld ongelofelijk interessant echter, de meeste andere mensen interesseert het geen ruk.
Ondanks deze kennis ga ik het lekker toch doen, een stukje schrijven over mijn leven, het leven van Toos kansloos (deel II).

Daar zijn we dan 2008, nieuw jaar, nieuwe kansen. Lees: Goede Voornemens, het meest uitgekauwde, toch altijd succesvolle onderwerp rondom de jaarwisseling. Zijn goede voornemens dan interessant? Nee niet echt, falende goede voornemens daarentegen wel.
Goede voornemens zijn plannen die gedoemd zijn om te mislukken.
Als ik ook maar enig vertrouwen in mijn ruggengraat zou hebben zou ik dit jaar 5 Bridget Jones style goede voornemens hebben gehad.
Stoppen met roken
Meer studeren
Minder mannen
Minder drinken
Afvallen
Het begon zo goed (en eindigde als verwacht). De eerste week van januari niet gerookt, keurig dieet gevolgd, veel gestudeerd, geen enkele man en geen druppel alcohol. Waar was ik ook alweer? Ow ja in quarantaine bij mijn ouders. Tsja, nou niet echt een omgeving die het je moeilijk maakt.
De eerste de beste dag terug in Leiden en het was natuurlijk gelijk raak. Om mijn succes bij paps en mams te vieren een klein wijntje in mijn stamkroeg. Zes uur, 12 wijn, 24 sigaretten en 2 porties bitterballen later schoof ik de kroeg weer uit. De volgende dag nauwelijks in staat op te staan omdat er 88 kleine mannetjes met hamers in mijn hoofd rondhuppelden. Die mannetjes waren het absoluut niet eens met mijn verwoede pogingen een studieboek te lezen dus na de eerste drie regels van pagina 1 ging het boek weer dicht.
Drie dagen, honderdduizend wijn, nog meer sigaretten en kilo’s verboden voedsel later was ook de eerste man alweer geregeld.
Waarom? Alcohol natuurlijk. Die godvergeten wijn laat mij alles doen wat ik eigenlijk niet wil doen.
Stoppen met roken, prima! à Wijn + Stoppen met roken: mwoehahahahahaa, nee natuurlijk niet!
Meer studeren, prima! à Wijn + Meer studeren: na ja, we weten allemaal wat een kater met je doet.
Afvallen, kost wat moeite maar oké à Wijn + afvallen: afvallen, met je dronken hoofd van de trap afvallen ja.
Minder mannen, ach een beetje matigen moet lukkenà Wijn + Minder mannen: voor mij het een groot, groot probleem. Een collega omschreef het eens zo “Toos als jij dronken bent, regel je nog de barkruk”. Het liefst zou ik nu zeggen dat dit de grootst mogelijke onzin is, maar ik moet heel eerlijk bekennen dat het wel een beetje waar is. Gooi er bij mij twee flessen drank in en ik vind de hele wereld aantrekkelijk en ik wil aandacht, mannelijke aandacht.
En het erge is, na al die wijn ben je behoorlijk zeker van jezelf en is een man scoren “just a piece of cake”.
Zou ik nu alleen maar Brad Pitts doen, dan zou ik tegen mezelf willen zeggen: “you go girl, ga zo door!”
Maar ja het zijn geen Brad Pitts. Het zijn rare lelijke Spanjaarden met borsthaar waar Tarzan met gemak doorheen zou kunnen slingeren. Het zijn kerels die op het oog wel leuk lijken maar die als ze gaan staan tot aan je oksels komen. Heb je dan een keer de mazzel dat je een leuke hebt, blijkt er in bed iets goed mis mee te zijn. Nou ja je hebt mn punt.
Favoriet bij mij: die paar gasten waarvan je hebt gezworen ze nooit meer te regelen maar waar je toch iedere keer weer stiekem intrapt. Statement gemaakt, ik laat me niet meer gebruiken als personal opbel-del. Nooit, maar dan ook nooit ga ik daar meer mee naar huis. Maar ja hij zei sorry en ow ja, je alcoholteller staat op 8 wijn, 6 bier en twee adjes wodka.
Resultaat de volgende dag: weer die 88 kleine mannetjes die als een malle met hamertjes in je hoofd staan hakken, dit keer geholpen door je eigen vuist die je voor je kop slaat.
Het lijkt er op dat de realisatie van mijn voornemens valt en staat met het vierde voornemen: minder drinken.
Minder drinken dan maar, of beter, helemaal niet meer drinken.
Ik zeg je, niet drinken is niet te doen, dronken mensen zijn alleen leuk als je zelf ook dronken bent en hé hallo, je hebt ook nog een reputatie om aan te denken. Geen optie dus.
Minder drinken zou een goed idee zijn. Maar ja hoeveel is minder. Tot je lekker aangeschoten bent? Dan ben je lekker enthousiast, vrolijk in een goede stemming en een goede stemming vraagt om…meer drank. Ook geen optie.
Is er dan een oplossing? Vast, maar vooralsnog nog niet gevonden. Ik ben gedoemd, ik kan het niet en ik wil het niet. Lekker blijven drinken dus. Wijsheid komt toch met de jaren?

Dichters

Het is 12 december, de uitslag van de Write Now schrijfcompetitie voor jongeren in Leiden. Niet geheel vrijwillig heb ik meegedaan en nog minder vrijwillig doe ik mee aan de schrijfworkshop die voorafgaat aan de prijsuitreiking.
De workshop wordt gegeven door een dichter, dat bevalt me al niet, ik krijg altijd een beetje jeuk van dichters. Niet van allemaal hoor, maar wel van heel veel.
Als ik binnenkom in de ruimte zie ik al een aantal schrijvers in spe zitten. Mijn ietwat sarcastische begroeting tegen de zwijgzame menigte: 'zo jullie zijn ook al lekker aan het socializen hè' wordt me niet in dank afgenomen. Al snel zie ik twee bekende gezichten (ook dichters maar het zij ze vergeven), ze kijken minder boos dan de rest, lachen zelfs.
Dan komt ie binnen, de dichter! En de dichter voldoet aan al mijn verwachtingen, een klein iel mannetje, een beetje neurotisch met van die het -maakt-me-niet-uit-hoe-het-er-uit-ziet-als het-mijn-creativiteit-maar-niet-beinvloed-kleding.
Voordat we aan de 'les' gaan beginnen doen we eerst een voorstelrondje. Gelukkig, ik wilde namelijk de hele tijd al weten wat voor personen er schuilgaan achter die bleke, ongelukkig kijkende semi-artistieke koppies. Nee heel eerlijk, eigenlijk interesseert het me helemaal niets, ik hoor hier niet, ik vind die mensen raar en zij mij hoogtwaarschijnlijk ook.
Het voorstelrondje begint bij één van de twee jongens die ik ken: "nou eh, ik heet dus Jan, ik ben 23, ik dicht en schrijf verhalen en ben hier onder lichte dwang" , de jongen ernaast: "ja eh, ik heet Kees, 24 en ik dicht, ben hier ook onder lichte dwang". Een wanhopige blik in de ogen van de dichter "is hier dan ook iemand die vrijwillig is gekomen?". Het antwoord is ja, met hoofdletters JA, allemaal dichters, ik denk dat ik gek word. Allemaal gedichten schrijvende pubers met suicidale neigingen of niet te overleven liefdesverdriet, samengevat in een versje op rijm. Toppunt: een grijs muizig meisje met een zelfgeschreven gedichtenbundel op schoot, ook zij trekt een dieptreurig gezicht alsof haar oma terplekke dood op de grond is neergevallen, ik weet zeker dat ze in zichzelf snijdt. Als aan haar gevraagd wordt wat ze schrijft antwoordt ze "gedichten, met veel moeilijke woorden, omdat ik dat zo mooi vind" AAAAAAAH!!!! En ze wil gaan voordragen. Iemand anders heeft het ook in de gaten en kan de voordracht nog net voorkomen. Gered! Maar voor hoelang?
Ik mag als laatste "nou ja eh, ik ben hier dus ook onder lichte dwang en ehm ik schrijf interviews, nieuwsberichten en weblogs" ...er achter aan mompelend: "en ik haat gedichten". Vanaf dat moment is het officieel, de dichters vinden mij raar, ik besluit maar niets meer te zeggen.
Dan de echte workshop. De dichters schuiven al een beetje op hun stoelen, dit is het moment waarop ze gewacht hebben. Gedichten, spel van woorden, emoties gecomposeerd in een verbaal kunstwerk, dit is hun passie.
De echte dichter begint. Hij legt iets uit over de dichtkunst, iets met huisjes. Blijkbaar heb je gedichten die zijn als huisjes met ramen, als huisjes zonder ramen en als ramen zonder huisje. Eh...dus
Ik denk alleen maar: "waarom kun je niet gewoon zeggen wat je bedoelt". Ik ben duidelijk de enige die dat denkt want al snel barst de discussie los, over verdriet als hangende bomen, over liefde als de bloemetjes en de bijtjes en over gedichten schrijven voor honden. Ja en bij dat laatste punt haak ik dus af. Gedichten voor je hond? Ben je niet goed bij je paasei?
Na een eindeloos durend uur is de sessie eindelijk voorbij, ik zit in een dilemma, weggaan of blijven napraten. "Wat voor gedichten schrijf jij dan?", "nou eh, sinterklaasgedichten, enne, vroeger van die gedichtjes in agenda's"...nee beter van niet, ik ga.
Op naar de prijsuitreiking die ik sowieso ga winnen, dat kan niet anders. Ik ga er vanuit dat na honderd hangende takken gedichten iedereen wel een slap ouwehoer verhaal kan waarderen.
Al snel wordt mijn ongelijk bewezen, ik kom niet eens voor in de top 5.
Tsja, tussen deze dichters zijn het niet de dichters die raar zijn maar ik. Ik hoor er niet bij.

Van Ruilen Komt Huilen

Laatst speelde ik met twee vrienden een leuk spelletje. Het heette: "Ik hou een orgie en ik neem mee..."(variant op het kinderspelletje "Ik ga op vakantie en neem mee..."). Vanalles ging er mee: een meisje, een setje stomkaarsen, een paarse tarzan2000 met verwisselbare opzetstukken, drie paarden, het leidse kinderarmpje (een niet nader te noemen persoon met een ietwat groot voortplantingsorgaan), accu-tepelklemmen mét opgeladen accu en noem het maar op. Erg vermakelijk en nog een goede braintraining ook!

Nu waren wij natuurlijk niet de eersten met een 18+ variant op de oude vertrouwde kinderspelletjes. Wie kent er niet het 'naakt twisteren', de ontelbare varianten spellen waarbij gesptript mag worden, kwartetten met 'licht' erotische getinte afbeeldingen en bordspellen met pikante vragen, heel spannend allemaal.

Toch waren er een paar mensen in Nederland die wel een beetje waren uitgekeken op het kleinschalige 'lekker met een aantal vrienden om de tafel vermaak' en besloten het groots aan te pakken. Niet bepaald een variatie op een kinderspel dan wel een variatie op de welbekende kindertraditie 'stickers ruilen'.

Nu kun je in dit geval denken aan een 18+ variatie die neer komt op iets als dubbele memorysets met pornografishe afbeeldingen ruilen met een andere memoryliefhebbers. Maar nee, tijdens het evenement waar ik het over heb werden geen memorysets geruild, noch werden er bordspellen of kwartetplaatjes geruild. Het gewilde ruil-item op de ruilbeurs voor volwassenen was de door vele vrouwen geadoreerde, viberator!

Goed, een viberatorruilbeurs, waarom ook niet?

Er waren wel twee dingen die ik me afvroeg: 1. wat voor mensen komen daar en 2. hoe moet ik dit überhaupt voor me zien?

Als ik een opgewonden, ruim twee jaar seksloze kerel was dan zou ik het waarschijnlijk zo voor me zien. Ik kom binnen door een lange gang, aan het einde van de gang hangen rode gordijnen. De muziek is zwoel, het licht gedimd. Als ik de gordijnen opendoe zie ik daar vrouwen, veel vrouwen, mooie vrouwen. Allemaal hebben ze een viberator die ze om de beurt gebruiken en dan weer ruilen met een andere vrouw. Ze hebben wel handen tekort, dus ik mag helpen. Ik pak de het trillende ding...

Goed, you get the point.

Mijn eigen idee van hoe zo'n ruilbeurs er uit ziet is een tikkeltje anders. Publiek: huishoudbeurs vrouwen. Vrouwen zo tussen de 40 en de 70 (dus zeg maar de leeftijd tussen je moeder en je oma) die daar rondlopen met de viberator in hun handtas. De zaal is TL-verlicht, volgezet met verschillende kraampjes waar je viberators kunt kopen, voelen, ruiken en ruilen. Ieder uur vindt er een workshop 'viberatorgebruik voor beginners' of 'optimaal viberatoronderhoud' plaats die wordt aangekondigd door zo'n geautomatiseerde stationsstem voorafgegaan door één van die fijne supermarkt-reclame-melodietjes.

In de koffiehoek kunnen de oma's en de moeders lekker bijkletsen en hun ervaringen uitwisselen. Echter, aan alles komt een eind. Vijf uur gaan de dames weer naar huis om de maaltijd voor manlief te serveren. Als hij dan vraagt, hoe was de huishoudbeurs? dan antwoordt zij: "ach, wel leuk, maar toch altijd hetzelfde". Maar zij weet dat dit jaar niets hetzelfde is, hoezo van zou van ruilen huilen komen? mama heeft een nieuwe viberator...

Saving the World

Een aantal weken geleden was ik op de Afrika Studieavond in Amsterdam. Ontzettend leuk, de African Thesis award werd uitgereikt, er was een informatiemarkt voor studenten en voorafgaand aan dit alles een studentendebat. Het debat werd geleid door Bram Vermeulen, Afrika correspondent voor het NRC, en één van de stellingen die hij voorlegde was: het is goed dat celebrities zich inzetten voor ontwikkelingssamenwerking.
Mee eens natuurlijk. Tenminste, als ze zouden weten waar ze het over hebben!
Ik citeer Angelina Jolie, momenteel Goodwill ambassador van de UNHCR : "My Christmas message to Colombian refugees and to the millions of displaced people in Colombia is that the world has not totally forgotten them." Je hoort die mensen denken "Fijn hoor Angelina what's your name, neuken?"
Of Bono tijdens zijn concerten: "Every time I clap my hands, a child becomes an orphan due to AIDS" . Gast hou op met klappen en ga wat doen!
Ik vind het fantastisch hoor, dat al die celebrities zich zo 'oprecht' begaan voelen met de mensen die het minder hebben in deze wereld, maar ik vraag me af, hoe kun je iemand met 5 huizen, 30 auto's en een garderobe aan Gucci en Prada in deze context nou werkelijk serieus nemen?
Niet ik het hen kwalijk neem, ik ben blij dat ze het goed hebben, maar ik geloof ze gewoon niet.
In mijn voorstelling is het zo. In het begin is de celebritie nog geen celebritie, maar gewoon een (getalenteerde) zanger, acteur of what so ever zonder een cent te makken. Wordt ontdekt, verdient bakken met geld, is zwaar gewild en geniet van the fame and fortune (en geef ze eens ongelijk). Met die bakken geld gaan ze reizen, eerst naar Parijs, Milaan, New York maar dat gaat natuurlijk vervelen. Van andere celebrities horen ze van exotische oorden als Zuid-Amerika, Azië en Afrika. Tsja en aangezien verre oorden nou eenmaal ongeloofelijk hip zijn moet je daar als echte Hollywoodster natuurlijk naar toe. Eenmaal in Afrika zit je dan als celeb in de meest uitzinnige oorden, rieten hutjes op het witte strand, negertjes die je cocktails brengen en koelte toewaaien, heerlijk. Echter, je bent dan wel celeb, maar dat betekent heus niet dat je boven de rest van de wereld staat, je gaat dus het 'echte' Afrika in, donker Afrika. Gelukkig was je hier op voorbereid dus je trekt je Vercace custom-made afritsbroek aan, je Chloé nonchy basictop gecombineerd met je net nieuwe Birkenstocks. Dolce en Gabbana sunglasses, tropenhoed en up you go. Maar dan schrik je, die mensen zijn wel echt heel arm en extreem zielig. Ze hebben vieze oranje handen omdat ze geen water hebben om te wassen, ze eten met hun handen (die stakkertjes kunnen natuurlijk geen bestek betalen) en ze dragen hun kinderen allemaal zelf! Dat kan echt niet. Terug in Hollywood heb je het bedacht, je gaat die mensen redden. Uiteraard, de VN, de overheden en de NGO's hebben leuk hun best gedaan hoor maar ja, ze missen toch echt één ding, ze zijn niet beroemd. Jij wel en jij kan de mensen bereiken, want hoe bereik je nou beter mensen dan vanaf de rode loper? Dat het jou image opkrikt, je wederom bakken met geld ontvangt door alle interviews en promofilmpjes en dat je weer iets hebt om over te praten op één van de mooie Hollywoodfeestjes, is natuurlijk een te verwaarlozen bijkomstigheid.
Tsja, het lijkt met duidelijk, het is goed dat celebrities zich inzetten voor ontwikkelingssamenwerking. Ik denk zelfs, dat als we in 2015 de Millennium Development Goals bereikt willen hebben, we niet zonder de hulp van onze celebs kunnen. Celebrities will save the world!

Spiegel Aangeboden

Het is altijd geweldig om te zien. Zodra in Nederland de eerste zonnestraaltjes doorbreken stromen de huizen, kantoren en caravans leeg om maar zeker te zijn van een plaatsje in de warmte. Het kan per slot van rekening ieder moment afgelopen zijn.
De temperaturen waar ze in Spanje de cv een graadje hoger bij zetten zijn hier reden genoeg om de meest onhullende outfits uit de kast te trekken. En daar heb ik nou zo nu en dan moeite mee.
Kijk, zomer is heerlijk, een terrasje, het zonnetje, witbiertje en een beetje mensen kijken, want dat doet iedereen...
Nou blijkbaar niet dus, want als jij mensen kijkt ben je je er ook van bewust dat andere mensen even hard naar jou kijken. En als je weet dat mensen naar je kijken, zorg je ervoor dat je enigzins fatsoenlijk bent aangekleed.
Zo moeilijk is het allemaal niet, ik verwacht niet dat iedereen er volgens de laatste mode bij loopt maar er zijn gewoon dingen die niet nodig zijn.
Een té korte broek, niet nodig! Gezondheidssandalen, niet nodig! Je houthakkersblouse in je wortelspijkerbroek proppen en die broek tot aan je middel optrekken zodat je goed op lengte broek ineens toch te kort is en dan daaronder witte sokken met sandalen dragen, sowieso niet nodig!!!
Ik zie het zo. Voordat je een kledingstuk aantrekt heb je in ieder geval twee moment om te besluiten dat wat je hebt aangepast echt te belachelijk is voor woorden. '
Één: je staat in de winkel en je ziet het panterprinttopje van je dromen, je hebt maat L maar je denkt, ach ik probeer gewoon een S-je, komt mn figuur wat beter uit. Je trekt het topje aan, het kraakt een beetje maar goed, een paar keer dragen is dat probleem ook opgelost, en je gaat voor de spiegel staan. Je ziet dat je BH door het topje schijnt, je niet al te bescheiden vetrollen over je ook al net iets te strakke broek vallen en je denkt: "zo, ik zie er goed uit!". De vriendin die je hebt meegenomen bevestigt dat en zegt panterprint ook altijd afkleed. Vijf minuten later sta je met je topje buiten en je bent gelukkig.
Dan heb ik nog zoiets, oké kan aan het licht liggen, lenzen vergeten, pushy verkoopster, maar dan...
Twee: je gaat een avond uit of even langs mijn terrasje en je denkt: "wat zal ik eens aantrekken vandaag? Hmmm ik heb natuurlijk net dat nieuwe panterprinttopje gekocht, ja dat lijkt me wel wat, je trekt het aan, kijkt weer in de spiegel, je vetrollen zijn in het daglicht nog witter en roder dan in de winkel en besluit dan dat het panterprinttopje in combinatie met je voor jouw niet al te slanke benen net iets te korte spijkerrokje jou die dag hot en aantrekkelijk gaan maken. Je vriendinnen evenals je moeder beamen dit en zeggen dat jij het met jouw figuur prima kan hebben.
WAT GAAT HIER MIS!? Iedereen kan je zien...
Als je dan in de zomer langs een terrasje loopt, in zo'n outfit, dan moeten je 'vrienden' wel een ontzettende hekel aan je hebben, anders kun je dat niet maken.
Maar ik geloof dat ik achter de oorzaak van het probleem ben. Die mensen hebben gewoon geen spiegel, die weten het niet. Volgende keer zal ik eens wat aardiger zijn tegen mensen, dan zeg ik gewoon: "Joh, ik ken je niet maar ik heb nog een spiegel over, want zo te zien heb jij er geen, mag je zo hebben". Ja ik denk dat dat het beste is, ik hoef er niks voor te hebben, een bedankje, gewoon dankjewel is genoeg.

Stijlvol Sterven

Zo, terug van weggeweest. Ja ook ik maak tentamens (sort of dan...). In ieder geval, de reden dat ik weer begin met schrijven is een krantenbericht dat ik vorige week las. Een vrouw was in een hevige rechtsstrijd verwikkeld om de as van haar vader. Wat was het verhaal, de vrouw wilde de as van haar vader tot diamant laten persen! Ja waarom ook niet?
Diamant...het leek me wat onwaarschijnlijk maar na wat zoek- en speurwerk bleek inderdaad dat je de as van een overledene tot een soort 'plastic' diamant kan laten drukken. Het moet niet gekker worden...
Maar serieus, ik vind het echt te bizar, de uitvaarten van tegenwoordig. Waarom niet gewoon een kist, bakkie koffie, plakje cake. Uitvaardland is going mad.
Maar ja aan de andere kant ook wel weer logisch. Je bent je hele leven bezig geweest om hip en vernieuwend te zijn dus moet je dat natuulijk ook wel goed afsluiten.
Te beginnen met de eerste vraag, begraven of cremeren? FOUT!!!het antwoord is vriesdrogen, cremeren is zooooo passé. Ja je kunt je wel laten cremeren, maar dan moet het wel live uitgezonden worden op internet. Ideaal met slecht weer, je familie hoeft niet de deur uit maar kan gewoon gezellig met een biertje en een sigaretje jouw verkoling aanschouwen. Nou goed, vriesdrogen of live crematie en dan, dan moet je een kist hebben.
Gelukkig heeft second life daar iets voor verzonnen. Een competitie waarin je je eigen doodskist kunt ontwerpen. Degene met het mooiste design wint en krijgt zijn ontwerpje in real 'life'' opgestuurd. Perfect, want dood of niet, je moet er wel goed uit zien.
Maar het gaat om het totaalplaatje, want wat is een mooie kist in een kille ruimte. Wat je kiest is een opbaarruimte met designgordijnen en organisch licht. Want stel je voor, straks staan al je vrienden bij je kist en zeggen ze: "ik zei het toch altijd al, 't was echt een suffe hut", dat kun je natuurlijk niet hebben.
Oké, iedereen heeft naar je kunnen kijken. Terwijl er nummers spelen uit de uitvaart top-50 van Dela ga je het vuur in, tijd voor koffie en cake. Weer fout! Koffie en cake is suf, een lekkere cocktail, champagne en petitfours, ook dood heb je klasse. Geld speelt geen rol, je hebt gespaard en als je te jong bent om gespaard te kunnen hebben ben je verzekerd bij 'Can You Dig It'van Nationaal Spaarplan.
Even een zijsprong. 'Can You Dig It'zou eerst 'Pimp My Grave' gaan heten maar dat mocht niet van MTV, toch jammer. Hun introtekst luidt: "Wil jij afscheid nemen met koffie en een klef plakje cake of heb je liever een laatste ritje in een vette auto?" Tsja...
Ja en dan ben je dus verbrand. Hoppa de urn in of lekker uitgewaaierd over de zee. Het kan, maar beter laat je je as verwerken in een inkt en kan je familie jouw verkoolde lichaam ingraveren in dat van hen. Voor altijd bij elkaar.
Na ja of een diamant dus.
Tien jaar later: Je familie zit in zware geldproblemen en het enige wat ze nog bezitten is een mooie diamant...

Humor

Zaterdag, studiefestival Leiden. Studie Talen en Culturen van Afrika, score geïnteresseerde scholieren: 15
Aangezien de rest van de voor mij bekende aanwezigen wel een populaire studie volgt, en dus non stop aan het promo-praten was, werd mijn mogelijkheid om te socializen beperkt tot mijn studiecoördinator.
Gemeenschappelijke interesses: 1
En zelfs hier ging het moeilijk. Studiecoordinator: Gepromoveerd, gespecialiseerd in de Afrikaanse Taalkunde, houdt van intellectuele gesprekken, gebruikt graag moeilijke woorden.
Ik: Derdejaars die moeite heeft met het opsommen van de Afrikaanse hoofdsteden. Hou niet van taalkunde. Leer Swahili omdat het moet en omdat ik als ik daar toch ben wel graag wil lullen. Geen intellectuele gesprekken dus, wel slap ouwehoeren.
Een halve dag en acht bakken koffie later (koffie halen om maar een moeizaam gesprek te voorkomen) hadden we eindelijk een iets gevonden waar we het erg over eens waren. Humor zou in sommige gevallen verboden moeten worden! Dit naar aanleiding van een leuk bedoelde maar toch niet zo grappige promotekst van een faculteit, helaas vergeten wat er stond.
Het mooie is, dat twee dagen later er een uitzending op tv was: "de 25 leukste tv-reclames". Nu moet ik zeggen, een groot aantal van deze reclames was best leuk, Amstel-reclames, 'even apeldoorn bellen' , wie kent ze niet.
Toch zou het verbieden van humor in reclames niet zo'n slechte zaak zijn. Althans, het verbieden van humor in sommige reclames. Schijnbaar heerst de gedachte dat reclames 'leuk' moeten zijn. Verzekeringen moeten leuk zijn, oplaadbare batterijen moeten leuk zijn, maar mensen snap het dan...een acrobatische hamster is niet leuk!!! Leen van frisiafinancieringen is niet leuk!!!
Dan vraag ik me ook altijd af, zo'n reclame wordt niet door één persoon gemaakt. Er komt dus iemand in de vergadering, een vergadering van ongeveer 10 man, en die zegt dan: "mensen, ik heb nu een goed idee: We nemen een typetje, Leen (woordspeling hé, van le(e)n(en) bij Frisia Financieringen), een man van een jaar of veertig, en die laten we zo knurftig mogelijk overkomen. Op zo'n manier dat zijn kinderen op school zeggen dat ze overwegen zich te laten adopteren. Ow ja en dan doen we er een leuk liedje bij, iets van Leen bij Frisia (door vrouwen) Financieringen (een man met een zware stem), nou wat vinden jullie? En dan zegt de hele vergadering: Fantaaaaastich, jeetje Henk, goed idee zeg echt top...
Ligt het dan aan mij? Heb ik geen gevoel voor humor? Echt, als Nederland dit leuk vind dan is het nog erger met ons niveau dan ik dacht.
Jongens, serieus, het hóeft niet leuk, echt niet. Als je geen gevoel voor humor hebt, hou het dan veilig. Verzekeringen zijn niet leuk en zullen ook nooit leuk worden. En ook al is het Nanny-concept nog zo populair, gecombineerd met Danoontjes is ze geen succes.
Misschien moeten reclamemakers maar eens in de leer. Ik schrijf ze met liefde in bij de spoedcursus Humor van Rob Urgert en Bastiaan Geleijnse. Hun slogan: "Humor kun je leren"...We zullen zien.